விடியலே வா..,

Charu Nivedita's Exile Novel Review Meeting - My Speech

2012-02-06T16:34:00.000+05:30

கொலைவெறி கவிதைகள் - 5

2011-12-24T23:23:00.000+05:30

உன்னையே
நினைத்துக் கொண்டிருந்தேன்
நீ!!!

கொலைவெறி கவிதைகள் - 4

2011-12-24T23:07:00.000+05:30

ஊக்கு விற்று
முன்னேற நினைத்தவனை
ஊக்குவித்து
முன்னேற்றியவள் நீ!

பாருக்குள் மட்டையாகி
விழுந்து கிடந்தவனை
பாருக்குள்
சிறந்தவனாக்கியவள் நீ!

வெள்ளத்தில் சிக்கிய
என் உள்ளத்தை
வெல்லமாய்
ஆக்கியவள் நீ!

விழுதே என நினைத்த
என் வாழ்கையை
விழுதாய்
தாங்கியவள் நீ!!!

கொலைவெறி கவிதைகள் - 3

2011-12-24T22:24:00.000+05:30

நித்தம் நினைத்திட
பித்தம் ஏறிட
சித்தம் கலங்கிட
ரத்தம் உறைந்திட
தத்தம் தந்திட
சத்தம் வந்திட
முத்தம் கொடு
இந்த விழா நாயகனை
விழ வைத்த நாயகியே!!!

கொலைவெறி கவிதைகள் - 2

2011-12-24T20:16:00.002+05:30

நீ என் காதலி
நீ என் நண்பன்
நீ என் காதலி
நீ என் நண்பன்
நீ என் காதலி
நீ என் நண்பன்
.
.
.
.
.
நீ என் காதலி
நீ என் நண்பன்
நீ என் காதலி
நீ என் நண்பன்
சரி
நான் உன் நண்பன்
----------------------------------------------------------------------------
அவளுக்காக உயிரையும் கொடுப்பேன்
நட்பு தானே கேட்கிறாள்!!!

கொலைவெறி கவிதைகள் - 1

2011-12-24T19:49:00.001+05:30

நீ வெறுக்கும்

சளி பிடிச்சிருக்கு

என்று சொல்லும் நீ!

நீ விரும்பும்

என்னை பிடிச்சிருக்கு

சொல்ல தயங்குவதேன்!!!

அந்நிய முதலீடுகள் நமக்கு நன்மையே!!!

2011-11-29T12:39:00.000+05:30

ரீடைல் செக்டாரில் உள்ளே வரப்போகும் இந்த அந்நிய முதலீடானது பல்வேறு வேலை வாய்ப்புகளை வழங்க போகிறது. குறிப்பாக உணவு பதனிடுதல், லாஜிஸ்டிக்ஸ் மேனஜெமென்ட், மார்கெடிங், வாடிக்கையாளர் சேவை, விற்பனை பிரதியாளர்கள்...

ரீடைல் செக்டாரில் அடுத்த மூன்று வருடத்தில் பத்து மில்லியன் வேலைகள் உருவாகும்

இது அமலாவதன் மூலம் விவசாயிகளுக்கும் விற்பனையாளர்களுக்கும் இடையில் இருந்து தரகர்கள் நீக்கப்படுவார்கள் எனவே விவசாயிகளுக்கு நல்ல கொள்முதல் விலை கிடைக்கும்

அந்நிய ரீடைல் ஜாம்பவான்கள் தேவை(demand) - அளிப்பு(supply) சரியாக இருக்குமாறு பார்த்துக்கொள்வதில் கைதேர்ந்தவர்கள். இந்த பிரச்சனையின் காரணமே நம் பூட் இன்ப்ளேஷன் அதிகமானதற்கான காரணம்

இந்த புதிய விதியின் படி குறைந்தபட்சம் ஐநூற்று இருபது கோடியாவது முதலீடு செய்பவர்களுக்கே இங்கே வியாபாரம் செய்ய அனுமதி உண்டு. அந்த பணத்தில் பாதிக்கும் குறையாமல் கட்டமைப்பை உருவாக்குவதில் தான் பயன்படுத்த வேண்டும் என்ற விதியும் உள்ளதால் கோல்ட் செயின், குளிர்பதநிடுதல், போக்குவரத்து, பேக்கிங், வரிசையாக்க(sorting), செயலாக்க(processing) போன்ற செயல்பாடுகளுக்கு அவை செல்லும் இதன் மூலம் அறுவடைக்கு பின் ஏற்படும் இழப்புகளை பெரிதும் குறைக்க முடியும்

இப்படி உணவு பொருட்கள் வீணாவது தடுக்கப்படுவதால், சரியாக கையாளபடுவதால் உணவு வீக்கம்(food inflation) மிகவும் குறைந்து விடும்

இந்த அந்நிய ரீடைல் வியாபாரிகள் குறைந்தபட்சம் முப்பது சதவிகிதமாவது இந்திய சிறுதொழில் வியாபாரிகளிடம்/உற்பத்தியாளர்களிடம் இருந்து பொருட்கள் வாங்க வேண்டும் என்ற கட்டாய விதியும் இருப்பதால் பல வேலை வாய்ப்புகள் உருவாகுதல், தொழில்நுட்ப முன்னேற்றங்கள் மற்றும் வருமானம் உயருதல் போன்ற பலன்களை காணலாம்

கம்பெடிடிவே கமிஷன்(competitive commission) எதிராக உறுதியான சட்ட திட்டங்கள் உருவாக்கபட்டுள்ளதால் அநியாய விலை ஏற்றம், மற்றும் கொள்ளை கமிஷன் போன்ற விஷயங்களை ஒழிக்க இயலும்

சீனா நூறு சதவிகித அந்நிய முதலீடை அனுமதித்தபின் அதன் சில்லறை மற்றும் மொத்த வியாபாரம் மிக குறிப்பிடத்தக்க வளர்ச்சியை கண்டுள்ளது...தாய்லாந்தும் வேளாண் பதபடுத்தும்(agro processing) தொழிலில் மிக பெரிய முன்னேற்றம் கண்டுள்ளது

இந்தோனேசியாவில் அந்நிய சூப்பர்மார்கெட்டுகள் ஆரம்பிக்கப்பட்டு பல ஆண்டுகள் ஆனாலும் இன்னும் 90 % பிரெஷ் உணவுகளும், 70 % இதர உணவு வகைகளும் அவர்களின் உள்ளூர் வியாபாரிகள் மூலமே கையாளபடுகிறது...எனவே நம் ஆட்கள் இதன் மூலம் காணாமல் போவார்கள் என்ற எண்ணம் வீண்

இவை எல்லாம் இல்லாமல் பார்த்தோம் என்றால் கூட கடந்த பத்து வருடங்களுக்கு மேல் இந்திய சூப்பர் மார்க்கெட்கள் இங்கே இயங்கி தான் வருகின்றன அவை மூலம் நம் சிறு வியாபாரிகள் பலன் அடைந்ததே அதிகம்!!!

கடவுள் கடவுளே இல்லை

2011-11-29T10:22:00.001+05:30

கடவுள் கற்பதில்லை
கடவுள் காப்பதில்லை
கடவுள் உண்பதில்லை
கடவுள் அழிப்பதில்லை
கடவுள் ஆக்குவதில்லை
கடவுள் உழைப்பதில்லை
கடவுள் கண்காணிப்பதில்லை
கடவுள் துயர் துடைப்பதில்லை
கடவுள் வரம் கொடுப்பதில்லை
கடவுள் அவதாரம் எடுப்பதில்லை
இவை அனைத்தையும் அவனுக்கு தந்த
நாமே கடவுள் என அழைக்கப்படுவோமாக!!!

Only For Me

2011-11-24T07:33:00.000+05:30

"எனக்கு பிடித்தவர்கள்" பட்டியலில்
உன் பெயர் இல்லாததால்
கோபித்துக் கொண்டு கிளம்பினாய்
உனக்கு எல்லாவற்றிலும் அவசரம்
அடுத்த பட்டியலில் ஒரே ஒரு பெயர் தான்
"எனக்கு மட்டுமே பிடித்தவர்கள்"

Charu's Exile Novel Promo Video

2011-11-14T17:25:00.002+05:30

தவிக்கிறேன்

2011-09-14T21:07:00.001+05:30

"புரியவில்லை"

என்று நான் சொல்லும் போதெல்லாம்

தவிப்புடன் செல்லும் அவனிடம்

நான் சொன்னது பதில் அல்ல கேள்வி

என்று சொல்ல மறுப்பது

ஏன் என்று எனக்கு

புரியவில்லை!!!

வாசகர் வாசஸ்தலம் - சாரு நிவேதிதா

2011-08-29T23:45:00.006+05:30

அன்புள்ள நண்பர்களே,

சாரு நிவேதிதா வாசகர் வட்ட இரண்டாம் சந்திப்பு மிகவும் இனிதாக நடந்து முடிந்தது...பல நண்பர்களும் இதை பற்றி நிறைய எழுதி விட்டதால் நான் சில விஷயங்களை மட்டும் இங்கே பகிர்கிறேன்...

முதலில் இந்த நிகழ்ச்சி நடத்த வேண்டும் என்று முடிவு செய்த போது சென்ற முறை போலவே ஊருக்குள் இருக்கும் ஒரு ஹோட்டலில் நடத்தாமல் இம்முறை நிறைய வாசகர்களும் வருவதால் கண்டிப்பாக வேறு எதாவது அமைதியான தனிமை கிடைக்க கூடிய இடத்தில நடத்த வேண்டும் என்று நினைத்து பனையூரில் உள்ள பீச் ஹவுஸ் புக் செய்ய பட்டது...விழா நடக்கும் நாள் நெருங்க நெருங்க நானும் பாஸ்கரும் அடைந்த பரபரப்பு ஏறத்தாழ நம் குடும்பத்தின் திருமண நிகழ்ச்சிக்கு அடையும் பரபரப்பிற்கு எந்த குறைவும் இல்லாமல் இருந்தது...

வந்திருந்த நண்பர்கள் அனைவரும் பழங்கள்,இனிப்புகள், தின்பண்டங்கள் என்று எதாவது ஒன்று வாங்கி வந்திருந்தனர்...பீச் ஹவுஸ் கிச்சென் உணவு பொருட்களால் நிரம்பி வழிந்தது என்பது தான் உண்மை...நண்பர்களின் அன்பு என்னை மிகவும் கவர்ந்தது!!!

நிகழ்ச்சி தொடங்கும் முன் சாருவிற்கு பூ பொக்கே வாங்க சென்றிருந்த கடையில் நிஜ பூக்கள் பொக்கே இல்லை என்று சொல்ல என்ன செய்வது என்று தெரியாமல் அருகில் இருந்த பாஸ்கரை காண்பித்து "இவர் தன் காதலியிடம் இன்று தான் முதன் முதலாக தன் காதலை சொல்ல போகிறார் அதனால் எப்படியாவது நிஜ பூக்கள் கொண்ட பொக்கே வேண்டும்" என்று சொன்னதும் அந்த பெண் உடனே செய்து கொடுத்தார்...அதை தான் சாரு உங்களுக்கு கொடுத்தோம்!!!

சாரு வந்தவுடன் எல்லோரும் தங்களை அறிமுகபடுத்திக்கொள்ளும் படலம் துவங்கியது...விகடனில் இருந்து மாணவ நிருபர் ஒருவரும் போடோக்ராபர் ஒருவரும் கூட வந்திருந்தனர்...டிஸ்கவரி புக் பேலஸ் மற்றும் பாண்டி பார்த்தி இருவரும் ஒரு சிறு புத்தக கண்காட்சியை வைத்தனர்...சாருவின் வாசகர்கள் விசில் அடிச்சான் குஞ்சிகள், புத்தகங்களையே தொடாதவர்கள் போன்ற மாயைகள் தவிடு பொடி ஆகின..கண்டிப்பாக ஒரு நாற்பதில் இருந்து ஐம்பது புத்தகங்களாவது விற்றிருக்கும்...நானும் என் நண்பர்களுக்கு பரிசளிக்க சாருவின் சில புத்தகங்களை வாங்கினேன்

கேள்வி பதில் செஷன் பொதுவில் விறுவிறுப்பாகவே சென்றது...மொக்கை கேள்விகளுக்கு கூட சாருவின் சுவாரசியமான பதிலின் மூலம் விறுவிறுப்பு கூடியது...சுரேஷ் ராஜாமணிகம் பல கேள்விகள் கேட்டார் அதற்கு சாரு பதில் அளித்த பின் சொன்னார் "இங்கே சுரேஷ் கேட்ட சில கேள்விகள் எனக்கு சுத்தமாக பிடிக்கவில்லை ஆனால் அவர் கேள்வி கேட்பது பிடித்திருக்கிறது அவரை போல அனைவரும் தைரியமாக கேள்வி கேட்க வேண்டும்" தட்ஸ் சாரு!!!

எழுத்தாளர் ஆவது எப்படி? என்று ஒருவர் வாசகர் வட்ட சந்திப்பில் சாருவிடம்

கேட்ட போது சற்றும் சிந்திக்காமல் அவர் சொன்ன பதில் இப்போதும் என்னை ஆச்சர்யத்தில் ஆழ்த்துகிறது...இப்போது கூட அவரை கேட்கும் பொழுது அவர் "அது நானாக சொன்னது இல்லை பார்த்தி சம்திங் இன்சைடு மீ, ஸ்பிரிட்சுவல் பார்ட் சொன்னது என்று சொன்னார்...அவர் சொன்ன பதில் "நீங்கள் ஒரு துறவியிடம் சென்று துறவியாவது எப்படி என்று கேட்க முடியுமா? அது போல தான் இது...எழுத்தும் ஒரு தவம் போல தான்!!!"

சாரு சாப்பிட போன கேப்பில் அனைவரும் யோகா மற்றும் நியூமராலாஜி கற்றுக்கொண்டனர் என்பது கூடுதல் தகவல்...மதிய சாப்பாடு நண்பர் ஒருவர் சொன்னது போல பிரிக்க கஷ்டமாய் இருந்தாலும் சுவை மிக அருமை...சாருவின் புத்தகங்களை போல!!!

சாரு முதலில் குடித்தது வைன் தான். அந்த பாட்டில் கார்கை திறந்து முதல் ரவுண்டு ஊற்றி கொடுத்த போது, நீயும் ஒரு கிளாஸ் கொண்டு வா என்று சொல்லி எனக்கும் ஊற்றி கொடுக்க, நான் பாஸ்கரை அழைத்து வந்து அவருக்கும் ஊற்ற பர்ஸ்ட் சியர்ஸ் அடித்தோம்...தலைவா எங்கேயோ போய்டீங்க!!!

சாயங்காலம் நீச்சல் குளத்தில் நாகராஜன் தான் சாருவிற்கு அறிமுகமான ரெண்டாம் ஆட்ட நாட்களையும் அவர் மோதிரம் போட்ட முன்பும் பிறகும் தருணத்தையும் சொன்னார். தமிழச்சி அவரின் சீனியர் எனவும், எஸ் ரா அவரின் வகுப்பு தோழர் எனவும் சொல்லி சில கூடுதல் தகவல்கள் சொன்னார்...ஹ்ம்ம் கொடுத்து வச்சவர்!!!

நீச்சல் குளத்தில் செல்வம் அவர்கள் செய்த பார்டெண்டர் வேலை கண்டிப்பாக பாராட்ட பட வேண்டிய ஒன்று...மழை என்றும் பொருட்படுத்தாமல் தண்ணீரிலேயே நின்று கொண்டு அவர் ஊற்றி கொடுத்த பாங்கு...செம பங்கு!!!

இரவு தான் முக்கிய நிகழ்வு, சாரு எங்களிடம் கேட்ட கேள்வி "I want to cuckold you" இது என் நாவல்களில் எங்கு வருகிறது? அராத்து ராசலீலா என்று சரியாக சொன்னாலும் எந்த சிச்சுவேஷனில் வருகிறது என்று எங்கள் யாராலையும் சொல்ல முடியவில்லை...எனக்கும் கூட அந்த வரி ஞாபகம் இருந்தாலும் நினைவிற்கு வரவில்லை...ராசலீலாவை வரசெய்து அதில் அது எங்கு வருகிறது என்று காண்பித்து அவரே எங்களுக்கு படிக்கவும் செய்தார்...அதில் ஒரு வரி வரும் போது "அவனை உடல் பகிர அழைத்தாள்" அதை இரண்டு முறை படித்து "அடடா என்னமா எழுதிருக்க டா, நீயாடா இதெல்லாம் எழுதினே???" என்று சொல்லிய போது சாரு அடிக்கடி சொல்லும் "I write in a schizophrenic state of mind" எந்த அளவிற்கு உண்மை என்று உணர்ந்தேன்!!!

எங்களிடம் பின்பு எப்படி படிக்க வேண்டும் என்று சொல்லிக் கொடுத்த விதம் மிக அருமை...ஷேக்ஸ்பியரின் ரோமியோ ஜூலியட், கிங் லியர் மற்றும் ஜூலியஸ் சீசர் போன்ற நாவல்களில் இருந்து அழகாக உதாரணங்கள் கொண்டு விளக்கிய விதமாகட்டும்...நீங்கள் என் எழுத்தை படிக்கும் சுவாரசியத்தில் அடுத்து என்ன, அடுத்து என்ன என்று வேகமாக முன்னோக்கியே செல்வதால் தான் கடந்து போன விஷயங்களை மறந்து விடுகிறீர்கள் என்றும் எங்களை விட்டுக்கொடுக்காமல் பேசியதாகட்டும் சாரு சாரு தான்!!!

பிரபு ராமகிருஷ்ணன் கேட்ட ஒரு கேள்வி எனக்கு மிகவும் சம்மதமான ஒன்று "உங்களை படித்த பின் வேறு யாரையும் படிக்க பிடிக்க மாட்டேங்குது சாரு"

இரவு ஸ்ரீனிவாசனின் கார் மியூசிக் சிஸ்டமில் இருந்து பாடல்கள் அதிர சாரு மற்றும் நண்பர்கள் அனைவரும் மழையை பொருட்படுத்தாமல் ஆடிய போது கொண்டாட்டமான வழக்கை என்பது என்ன என்ற குழப்பம் தீர்ந்தது...நண்பர்கள் எல்லோரும் ஒரு சில பாடல்களில் ரெஸ்ட் எடுத்துக் கொள்ள ஒரு பாட்டிற்கு கூட நிற்காமல் துளியும் சோர்வில்லாமல் சாரு ஆடிய போது தோன்றியது "வக்காளி இவன் தான்யா நிஜ இளைஞன்"

இரவு மூன்று மணிக்குதூங்கி காலை ஆறு மணிக்கு எழுந்த போது துளியும் தூங்காமல் நீச்சல் குளத்திலேயே நின்று கொண்டு தண்ணி அடித்து கொண்டு

"பார்த்தி இன்னொரு புல் இருந்தா தாங்க" என்று என்னை புல்லரிக்க வைத்த நண்பர் செல்வம் அவர்களையும்...முதல் நாள் மட்டை ஆகி மறுநாள் சீக்கிரம் எழுந்து அவருடன் சரக்கடிதுக் கொண்டிருந்த வில்லன் ஓம் ஸ்ரீ ஜெய் ஜகதீஷ் அவர்களையும் யாராலையும் மறக்கவே முடியாது...

காலை நிகழ்ச்சி முடிந்து அனைவரும் சாருவிடம் தாங்கள் வாங்கிய புத்தகங்களில் கை எழுத்து வாங்கி விட்டு இனிய நினைவுகளுடன் பிரிய மனமில்லாமல் பிரிந்து சென்றனர்..வி ஆல் லவ் யூ சாரு!!!

என்றும் அன்புடன்,

நெ.பார்த்திபன்

ஜே. ஜே. சில குறிப்புகள் - ஒரு விமர்சனம், சாரு நிவேதிதா

2011-08-29T18:05:00.000+05:30

தமிழ் எழுத்தாளுமைகளில் மிக முக்கியமானவர் சாரு...சமீபத்திய அவருடனான சந்திப்பில் (வாசகர் வட்டம் சந்திப்பு குறித்து தனி பதிவு விரைவில் வரும்) எனக்கு அளித்த ஜே ஜே சில குறிப்புகள் ஒரு விமர்சனம் என்ற விமர்சன புத்தகம் பார்த்ததும் வியந்தேன் 1984 வருடம் அக்டோபர் மாதம் வெளிவந்த புத்தகம் அது. சாரு பப்ளிகேஷன்ஸ், தில்லி மூலம் ருபாய் நான்கிற்கு வெளியிடப்பட்டுள்ள புத்தகம். அந்த புத்தகம் வெளி வந்த போது எனக்கு வயது மூன்று என்று நினைக்கும் போது வியப்படைகிறேன்.இன்று அவரை விமர்சனம் செய்யும் பலரும் அன்று பிறந்திருக்க கூட மாட்டார்கள் என்பது நிதர்சனம்...சாருவின் ஆழ்ந்த இலக்கிய ஆற்றலும், ஆய்தலும், படிப்பும் இப்போது உள்ள பல இலக்கியவாதிகளிடம் கண்டிப்பாக காண இயலாது. அவருடைய அந்த விமர்சன புத்தகத்தை இங்கே ஸ்கேன் செய்து வெளியிட்டுள்ளேன். மேலும் இப்புத்தகத்தை பற்றி சாரு சில விஷயங்களை நம்மிடம் பகிர்ந்து கொள்ள வேண்டும் என்பதே என் போன்ற வாசகர்களின் ஆவல்...

என்றும் அன்புடன்,

நெ. பார்த்திபன்

யார்???

2011-04-12T20:10:00.002+05:30

என் எழுத்து ஆசான் சாருவிற்கு..,

ஒரு கதை எழுத வேண்டும் என்ற எண்ணத்தில் ரயிலேரியவன் ஒரு வாரம் சுற்றி திரிந்தும், முழு பயணமும் முடியும் தருவாய் வந்தும் ஒரு சிறு நாட் கூட கிடைக்காமல் ஒரு குழப்பமான மனநிலையோடு திரும்பி வந்து கொண்டிருந்தான் ஆதித்யன்...கம்பார்ட்மென்ட் படிக்கருகில் நின்று ஒரு கிங்க்ஸ் எடுத்து பற்றவைத்து ஆழமாக உள்ளிழுத்து வெளிவிட்டான்...தன்னை கடந்து பின்னோக்கி செல்லும் அழகிய மலை, மரம், செடி, கொடி போன்ற எதையும் ரசிக்கும் மனநிலையில் அவன் இல்லை...ஒரு வேளை "வளைந்து நெளிந்து ஒரு பூந்தோட்டத்திற்குள் நடந்து செல்லும் ஒரு அழகிய பெண்ணை போல அந்த ரயில் இந்த காட்டிற்குள் சென்று கொண்டிருக்கிறது" என்று எங்கேயாவது எல்லோரையும் போலவே எழுத ஆரம்பித்துவிடுவோமா என்ற பயமாய் கூட இருக்கலாம்...தன்னையே மறந்து ஏதோ சிந்தனையில் இருந்த சமயம் ஒரு பாஸ் அவனை கலைத்தது...

"பாஸ்"....."பாஸ்"

"என்ன பாஸ் நின்னுகிட்டே தூக்கமா???"

அவன் பெயர் விக்ரம் என்பது சத்தியமாக ஆதித்யனுக்கு அப்போது தெரியாது

"ஒன்னும் இல்ல" என்று சம்பந்தம் இல்லாத பதில் அளித்தான்

"என் பேர் விக்ரம் டில்லியில் வேலை செய்றேன் இப்போ மதுரைக்கு போயிடு இருக்கேன்"

ஹ்ம்ம்

"என்னடா சென்னை ட்ரைன்ல மதுரை போறானேன்னு நினைக்காதிங்க சென்ட்ரல்ல இறங்கி வேற ரயில் ஏறி போய்டுவேன்"னு ஒரு உலகம் கேட்டறியாத ஜோக் சொல்லி அவனே சிரித்தான்

"நீங்க?"

சென்னை

"அது இல்ல பாஸ் என்ன பன்றிங்கனு கேட்டேன்"

நீங்க அப்படி கேக்கலையே?

சரியாக அப்போது அங்கே ஒருவர் வந்தார்...அவர் ஒரு இஸ்லாமியர் என்பது அவரின் முகத்தில் உள்ள தாடியும், அவர் அணிந்திருந்த குல்லாவும் காட்டியது...வந்தவர் தன் முகத்தை கழுவியவுடன் தன் காலை தூக்கி சற்று உயரத்தில் உள்ள அந்த வாஷ் பேசினில் வைத்து கழுவினார், மற்ற காலையும் அவ்வாறே கழுவிட்டு தன் கையில் கொண்டு வந்திருந்த பிளாஸ்டிக் மக்குடன் தன் கம்பார்ட்மென்ட்டுக்குள் சென்றார்...

"பார்த்திங்களா பாஸ் இவங்க பண்ற அட்டூழியத்த? நம்ம கம்பார்ட்மென்ட்ல தான் இவங்க குரூப்பே இருக்கு இப்போ கூட வரும் போது இவங்க ஆளுங்க எல்லாம் தரையில் ஒரு துணிய போட்டு தொழுவிட்டு இருந்தாங்க...அடப்பாவிங்களா ஏன்டா இப்படி வெறி பிடிச்சு இருக்குறீங்கன்னு நினைச்சுட்டே வந்தேன்"

ஹ்ம்ம்

"இவனுகெல்லாம் பாகிஸ்தானுக்கே போக வேண்டியது தானே எதுக்கு இங்கே இருக்கானுங்க நம்ம உயிரை வாங்கிட்டு, நம்ம கூட இருந்துட்டே நம்ம மேலே தீவிரவாதம் பண்றாங்க பாஸ்"

...............................................தம் அடிப்பிங்களா???

"என்ன பாஸ் கேள்வி...அதுக்கு தானே உங்க கிட்டே வந்து பேசினேன்" அசட்டு சிரிப்பை தன் உதடுகளில் வரைந்து காண்பித்தான்...

அன்று மாலையில் இருந்து இரவு வரை விக்ரம் தன் பேச்சை நிறுத்தவில்லை...

"என்ன பாஸ் ரயில் இது ஒரு பொருளும் விக்க மாட்றாங்க...கேட்டா இந்த ரயிலில்(துரொண்டோ எக்ஸ்பிரஸ்) கேன்டீன் ஆட்களை தவிர வேற யாரும் எதுவும் விற்க அனுமதி இல்லை என்று சொல்கிறார்கள், அதான் தம் உங்களை கேட்டேன்"

ஹ்ம்ம்

"உலகத்துலேயே பெரிய உருளை கிழங்கு எங்கே விளையுது சொல்லுங்க???"

மண்ணுக்குள்ள தான்

அந்த மூவரும் சிரித்தனர்...அதை அவன் கவனிக்கவில்லை..

"சூப்பர் பாஸ்...எங்க அக்கா பொண்ணு மூணாம் கிளாஸ் தான் படிக்குது அது கேட்ட இந்த கேள்விக்கு எனக்கு பதிலே தெரியல..நீங்க சூப்பர்ரா சொன்னிங்க"

"பாஸ் நம்ம எதிருல உக்காந்திருக்குற மூணு பெண்களும் சூப்பர்லே???"

அவங்களுக்கு தமிழ் புரியும் போல

"இல்ல பாஸ் எல்லாம் டில்லிகாரிங்க"

இல்லை அந்த பெண்ணோட பையில் வெளியே தெரியும் புத்தகம் வாசுதேவன் நாயர் எழுதியது...மலையாள எழுத்துக்கள்...கண்டிப்பா தமிழ் புரிஞ்சிக்க முடியும்...

இதை கேட்ட அந்த பெண் சிரித்தாள்...

"விடுங்க பாஸ்...புரிஞ்சாலும் நல்லது தானே"

சரி நான் தூங்கபோரேன் என்று சொல்லிவிட்டு தன் பெர்த்தில் படுத்து சுஜாதாவின் "கணையாழியின் கடைசி பக்கங்கள்" எடுத்து முதல் பக்கத்தில் இருந்து படிக்க தொடங்கினான்...288 பக்கம் முடியும் தருவாயில் தான் தூங்கினான்...

ஒரே ஜிங் ஜாங் சத்தம்...தவில் போல ஏதோ ஒன்றும் கூட...ஹரே கிருஷ்ணா...ஹரே கிருஷ்ணா...கிருஷ்ணா கிருஷ்ணா ஹரே ஹரே பாடலும் கோரசாக கேட்டது...ஒரு இருபது பேர் கொண்ட கும்பல் எங்கள் கம்பார்ட்மென்ட்குள் நுழைந்தது...இவர்கள் எல்லோரும் எங்கேயோ பார்த்தது போல தோன்றியது...

"பாஸ் இவங்க நம்ம பக்கத்து கம்பார்ட்மென்ட்...நேற்று கான்டீன் போகும் போது பார்த்தோமே" அந்த பொண்ணுங்க கூட இருக்காங்க பாருங்க"

நான் அமைதியாக சுஜாதாவில் மூழ்கினேன்

Sir, We are from ISKCON...These are the books which we are selling today at discounted prizes please buy and get the God's blessings

No I dont want

நான் படித்துக் கொண்டிருந்த புத்தகத்தை பார்த்தவள்...எனக்கு தமிழ் மட்டும் தான் படிக்க தெரியும் என்று நினைத்தாளா தெரியவில்லை

Sir, We have even tamil books you can buy that

No I dont want it too

பக்கத்தில் இருந்த விக்ரமை அவள் கேட்டாள்...அழகிய பெண் கேட்கிறாள் ஆனாலும் கையில் அவ்வளவு பணம் இல்லை(300 ரூபாய்)...இவன் தயங்கிதை பார்த்தவுடன் ஐம்பது ருபாய் மதிப்பில் உள்ள ஒரு புத்தகத்தை எடுத்து நீட்டினாள்...ஒரு வழியாய் வழிந்து கொண்டே வாங்கி தன பையின் உள்ளே அடைத்தான்...சத்தியமாக அவன் அதை படிக்க மாட்டான் என்பது அவள் முதற்கொண்டு எல்லோருக்கும் தெரிந்தது...

அந்த பெண் சென்ற இரண்டு நிமிடத்தில் இன்னும் மூன்று பெண்கள் கையில் பல புத்தகங்களுடன் வந்தனர்...வழக்கம் போல நேராக ஆதித்யனிடம் வந்தனர்...நான் வேண்டாம் என்று சொன்னேன்...மற்றவர்களிடம் விற்றனர்...எதிரில் இருந்த மூன்று மலையாள பெண்களை தவிர...நம்ம விக்ரம் இம்முறை தன பையை திறந்து காண்பித்து தப்பிக்க வேண்டியதாகி விட்டது...

நான் புத்தகம் படித்துக் கொண்டு இருப்பதால் தான் அவர்கள் என்னிடம் முதலில் வருகின்றனர் என்று மூன்று பெண்களில் ஒருத்தி மற்றவளிடம் சொன்னதை கேட்ட நான் சரி எதற்கு வம்பு என்று நினைத்துக் கொண்டே உள்ளே வைக்க எழுந்த போது மற்றொரு பெண் வந்தாள் அவளுக்கு பதிமூன்று வயதிருக்கும்

Sir, Can you buy this book?

No, I dont want...

Why Sir? This is very good one

I dont understand these stuffs

Its not tough sir, even i read it very easily...its simple english

I meant stuff and not tough...Whatever i am reading now will help me more than what you are selling

No Sir, dont say like that...God has enlightened me and even if you read you can..

Please....

ஒரு வழியாக சிறு வயதிலேயே ஞானம் அடைந்திருந்த அந்த சிறுமியை அனுப்பி விட்டு சுஜாதாவை உள்ளே வைத்தேன்...

"என்ன பாஸ் எஸ்கேப் ஆகிடிங்க போல"

மெலிதாக சிரித்தேன்..

Sir, Can you buy this book???????

என்ன கொடுமை இது சரவணன் என்று திரும்பினேன்...அங்கே இன்னொரு பெண் முப்பது வயது இருக்கும்...கூட இரண்டு ஆண்கள்...

புத்தகத்தை உள்ளே வெச்சும் என்ன விடமாற்றாங்க

எதிரில் இருந்த மூன்று பெண்களும் முகத்தை மறைத்து சிரித்தனர்

There are many people in this compartment why are you asking me?

Why saying so sir?

There has been many before you trying to sell these books to me...thats why asked, why me???

I dont know sir...but I think thats the God's Wish...He wants you to read these books and get enlightened and follow God's foot path...He will clear all your sins...

I am happy with whatever i have got and i dont want to escape from all the sins i have done...let me get punished for them...so please.....

விக்ரம் என்னை பார்த்து இம்முறை சிரிக்கவில்லை...ஏதோ சிந்தனையுடன் நெற்றி சுருக்கினான்...

"பாஸ் வாங்க ஒரு தம் போடலாம்"

காலை காற்று முகத்தில் சில்லிட...சூடான புகையை ஆழமாக உள்ளிழுத்து விட்டார்கள்...பின்னால் அமைதியாக தன் காலை கழுவி விட்டு எங்களை பார்த்து ஒரு சிறு சிரிப்பை உதிர்த்து சென்றார் ஒரு இஸ்லாமியர்...

விக்ரமை பார்த்து ஆதித்யன் கேட்டான் "இப்போ சொல்லு விக்ரம் யார் தீவிரவாதி???"

குறிப்பு: எவ்வளவோ முயன்றும் சில இடங்களில் "நான்" என்பதை தவிர்க்க முடியவில்லை

என்றும் அன்புடன்,

நெ.பார்த்திபன்

அவர்கள் பார்வையில் - பதில்

2011-04-06T15:11:00.002+05:30

அவர்கள் பார்வையில்

எனக்கு

முகம் இல்லை

இதயம் இல்லை

ஆத்மாவும் இல்லை

அவர்கள் பார்வையில்

இரண்டு மார்புகள்

நீண்ட கூந்தல்

சிறிய இடை

பருத்த தொடை

இவைகளே உள்ளன

சமையல் செய்தல்

படுக்கையை விரித்தல்

குழந்தை பெறுதல்

பணிந்து நடத்தல்

இவையே எனது கடமைகள் ஆகும்

கற்பு பற்றியும்

மழை பெய்யென பெய்வது பற்றியும்

கதைக்கும்

அவர்கள்

எப்போதும் எனது உடலையே

நோக்குவர்

கணவன் தொடக்கம்

கடைக்காரன் வரைக்கும்

இதுவே வழக்கம்

அ.சங்கரி

பதில்

எனக்கு
முகம் இல்லை
இதயம் இல்லை
ஆத்மாவும் இல்லை
அவர்கள் பார்வையில்
பருத்த பர்ஸ்
நீண்ட கார்
அகண்ட வீடு
இவைகளே உள்ளன
பணம் சம்பாதித்தல்
பொருள் சேர்த்தல்
பூ பொட்டு வைக்க காரணமாய் இருத்தல்
இவையே எனது கடமைகள் ஆகும்
கல்லானாலும் கணவன்
புல்லானாலும் புருஷன்
என்று கதைக்கும் இவர்கள்
எப்போதும் என் குணத்தை அன்றி
பணத்தையே நோக்குவர்
மனைவி தொடங்கி
மங்கையர் அனைவருக்கும்
இதுவே வழக்கம்

என்றும் அன்புடன்,

நெ. பார்த்திபன்

ஜப்பான் சுனாமி - நண்பர்கள் கவனத்திற்கு!

2011-03-11T22:22:00.000+05:30

ஜப்பானில் இன்று மதியம் 2:46 மணிக்கு (JST) ரிக்டர் அளவுகோலில் 8.9 அளவுடைய நிலநடுக்கம் ஏற்பட்டு, பல நகரங்கள் நிர்மூலமாகியுள்ளன. அதனினும் கொடுமையாக 900 கிமீ வேகத்தில் சுனாமி அலைகள் ஜப்பான் நாட்டை சூறையாடியுள்ளன. தற்போதைய நிலவரப்படி மின்சாரம், தொலைதொடர்பு உள்ளிட்ட அனைத்து சேவைகளும் முடங்கியுள்ளன. கடந்த 150 ஆண்டுகளில் இது போன்ற ஒரு பாரிய பேரிடர் ஏற்பட்டதில்லை என கருதப்படுகின்றது. உலகே ஒன்றிணைந்து ஜப்பானை கட்டியெழுப்பும் நிலை ஏற்பட்டுள்ளது.

சில அவசர கால உதவிகளை பல்வேறு அரசுகளும், நிறுவனங்களும் மேற்கொண்டு வருகின்றன. இவற்றைப் பற்றிய தகவல்களை பலருக்கும் தெரியப்படுத்துவதன் மூலம் இடர்ப்பாடுகளில் சிக்கியிருப்பவர்களை, காணாமல் போயிருப்பவர்களைக் கண்டறிவதில் உதவுவோம்.

----------------------------------

ஜப்பானில் இருக்கும் இந்தியர்கள் பற்றிய தகவல்கள் அறிய, டோக்கியோவில் இருக்கும் இந்திய தூதரகத்தைத் தொடர்பு கொள்ளலாம். ஏறத்தாழ 25000 இந்தியர்கள் ஜப்பானில் இருப்பதாகக் கணிக்கப்பட்டுள்ளது.

தொடர்பு கொள்ள வேண்டிய தொலைபேசி எண்கள் :

00813 32622391

00813 32622392

00813 32622393

00813 32622394

00813 32622395

00813 32622396

00813 32622397

----------------------------------------------------------

தொடர்பில் இல்லாமல் போனவர்களுக்கான தொடர்புகளை உறுதிபடுத்துவதற்கான சேவையை கூகிள் நிறுவனம் ஏற்பாடு செய்துள்ளது. Japan Person Finder என பெயரிடப்பட்டுள்ள அத்தளம் ஆங்கிலம் மற்றும் ஜப்பானிய மொழியில் தகவல்களை அளிக்கின்றது. நீங்கள் அளிக்கும் தகவல்கள் உடனடியாக பதிவிடும் வகையில் வடிவமைக்கப்பட்டுள்ளதால், தவறான தகவல்களை அளிப்பதை தவிர்க்குமாறு கேட்டுக்கொள்கின்றோம்.

http://japan.person-finder.appspot.com/

----------------------------------------------------------

Japan Person Finder தளம் தவிர கூகிள் நிறுவனம் Crisis Management தளம் ஒன்றினையும் நிறுவியுள்ளது. அதன் மூலமும் பல தகவல்களை பெற முடியும்

http://www.google.com/crisisresponse/japanquake2011.html

----------------------------------------------

இப்பொழுது ஏற்பட்டுள்ள சுனாமி ஜப்பான் மட்டுமின்றி இன்னும் பல நாடுகளையும் தாக்கும் அபாயம் உள்ளது. அத்தகைய அபாயங்களை விளக்கும் தளம் ஒன்றும் தொடர்ந்து செயல்பட்டு வருகின்றது.

http://www.weather.gov/ptwc/

---------------

இக்கட்டான தருணத்தில் நேரிட்டிருக்கும் இப்பேரிடர் பற்றிய உண்மையான உறுதிபடுத்தப்பட்ட தகவல்களை பரவச் செய்து பாதிப்பில் இருந்து மக்களைக் காப்போம்.

நண்பர்கள் உங்கள் தளங்களில் இதை பகிர்ந்து கொள்ளலாம்!

குறிப்பு:நண்பர் வால் பையன் அவர்களின் தளத்தில் இருந்தே இந்த பதிவு பகிரப்பட்டுள்ளது

முடியாதடி

2011-03-05T08:06:00.001+05:30

எல்லாவற்றுக்கும்

உன்னை மன்னித்து விடுவேனடி

என் எண்ணங்களிலும்

என் எழுத்துக்களிலும்

நீ முழுதாய் ஆக்கிரமித்திருப்பதை தவிர!!!

Khushwant Singh interview in Tehelka

2011-03-02T10:44:00.009+05:30

INTERVIEW

‘If I had the means, I’d acquire some cyanide’
The raunchy raconteur is now reflecting on death

Harinder Baweja
.

At 90, after a lifetime of bearing malice to one and all, writer and columnist Khushwant Singh has turned contemplative. For a man who has always revelled in writing obituaries, he is ruminating about death in his latest book, Death at my Doorstep. He often wonders how long he will continue the way he is now. “I want to hang on but I know it’s close,” says the grand old Sardar in an interview.
Excerpts:

Have you thought of death often enough earlier, or are you thinking more about it now?
I know it’s coming close. I often look out of the window and look at the tree and wonder how long I’ll be able to see it. I’ve seen it grow with me. I’d like to hang on but I question what will remain of me — some memory, some book. What I have done is try and shed my emotional baggage. I’ve already given away everything I have because I don’t want to leave a will behind. I’ve parted with whatever I have, including my monthly income. I have not a penny with me.

What do you mean ‘it’s coming close’?
Well, age-wise. I’m mentally fit but am losing my strength. I saw my wife lose her mind and
then I saw her become a vegetable. In the end, she couldn’t move at all. I have to prepare
for that possibility.

Do you feel life ebbing out of you?
Yes, I falter. I’m unsteady on my feet and have to frequently touch the wall. I can’t hear

very well and I know life is ebbing out because I have to get up every two hours to pee.

Two years ago, I fell in Kasauli. I fell face down, without rhyme or reason and thought the end had come.

I was crawling around for half an hour and just couldn’t stand up.

I thought I should say a quick prayer but then thought to myself, no that would be a lie since

I don’t believe in god. I then thought of Iqbal’s line — why did you expel me from the Garden of Paradise,

there is still a lot of work left…now you wait for me.

Do you believe in euthanasia?
Absolutely. You have every right to take your own life, every right to end your own existence.

I’m still mentally there but if I had the means, I would like to acquire some cyanide.

I can’t ask the doctor and can’t buy it from a chemist.

I often wonder where the Tamil Tigers get their supply from?

I’ve seen them wear the capsules around their necks.

You are actually saying you would like to acquire some cyanide if you could?
Yes. I believe death comes very quickly, in an instant. I won’t want to become a vegetable.

I’ve seen my wife suffering. The other day, Nirad Chaudhary’s son told me that his father had

crossed the century mark but he wasn’t really there for a year.

You have also been very irreverent about death and about the dead.

Are you scared the same may be done to you?
(Laughs) Not at all. It doesn’t bother me. I won’t be around to know.

I’ve always been irreverent and have written obituaries not epitaphs.

I wrote my own obituary when I was still in my twenties.

Is it fair to criticise the dead? They can’t defend themselves.
(Laughs again) Well, you can’t be dragged to court. Look, it’s best to be easy about death.

It’s not unique. I’m not marked out as someone special. Death has to come.

I remember this incident when I was at the Indian High Commission in London.

I had a visitor from Kenyan and Kenyan Undertakers after the death of the Rani of Mandi.

They came to us because she had desired to be cremated in a saree.

They wanted to know how to drape a saree and the man went into a rage because I told him

I only have some experience of how to take them off.

He was so livid he went and complained to Krishna Menon, the High Commissioner.

Even when I wrote my own obit, I laughed about it. I said I’d been hoping that there would be

a lot of people at my funeral. I wondered how my lawyer friends were reacting to the news.

I ended saying that since there were no people who came and I was left alone with the hearse,

I decided to come back.

Yes, but when another journalist wrote your obituary, you didn’t take that too well?
I was okay with it but my wife was upset because people only read the first para of that obit

and we were flooded with phone calls and telegrams.

How did you take your wife’s death?
We were expecting it for a year or so. She slowly, slowly went down to becoming a vegetable.

But when it did come, it came as a shock even though I was prepared for it.

She died in the morning and we cremated her without any religious ceremony. I returned home

and sat in the chair all night. I just couldn’t sleep.
Also, people were just not leaving me alone even though I had said through the newspapers

that I would be grateful if people didn’t call or send messages.

I packed my bags and went to Goa for 10 days where I sunbathed and drank

Do you discuss death with your children?
Each time, I’m feeling a bit down, I see the worry on their faces. It worries them more than it

worries me but I don’t talk to them about it.

Do you believe in rebirth, in communicating with the dead?
It’s bullshit. Planchettes are make believe. I don’t even believe in god because there is
no basis for that belief.

How would you like to be remembered after death?
As a man who always spoke his mind, irrespective of the consequences.

What would you miss the most?
Good sex. I already miss good sex and it’s been missing for some time.

The day you can’t have sex is really the time for a man to go. But yes, I fantasise.

Romance?
Romance dried up a long time ago. I don’t miss anyone, really. Each time I hear
about some friend being with someone else, I feel I’ve shed some more emotional baggage.

Again, you think death is at your doorstep?
I would like to hang on but I know it’s close.

எப்படி புரிய வைப்பேன்

2011-02-09T21:46:00.000+05:30

அவள் என்னைக் காதலிக்காதே
என்பதற்கு சொல்லும்
அதே காரணங்கள் தான்
நான் காதலிப்பதற்கும் காரணங்கள் என்று!!!

வலி

2011-02-09T00:09:00.002+05:30

ஒரு தாயம்

இராறு

முப்பன்னண்டு

என்று போட்ட நண்பனை பார்த்து

"ஹ்ம்ம் கலக்குற" என்று சிரித்துக்கொண்டே

சிறுவயதில் கூறிய

அதே வலியுடன்

அதே முகத்துடன்

அவளின் காதலைக் கூறக் கேட்டேன்

மறக்க முடியாத நாள் - Charu on my Wedding

2011-01-28T09:20:00.000+05:30

என் வாழ்நாளிலே மறக்க முடியாத நாள் மற்றும் புகைப்படம்...நான் எழுதிய இரண்டாவது கடிதத்திற்கு ஜனவரி 14, 2010 இல் பதில் எழுதிய சாரு "பொதுவாக எனக்கு வைபவங்களில் கலந்துக் கொள்வது கூச்சமாக இருக்கும். இது வரை பசுபதி, பாஸ்கர் ஆகிய நண்பர்களின் திருமணங்களுக்கு மட்டுமே சென்றிருக்கிறேன் ஆனால் உங்கள் திருமணத்திற்கு வருகிறேன்" (பக்கம் 46 - கடவுளும் சைத்தானும்)

இதை அவர் எழுதி சரியாக ஒன்பது மாதங்கள் கழிந்து அக்டோபரில் எங்கள் திருமணம் நிச்சயிக்கபட்டதும் சாருவிற்கு போன் செய்து அவரை சந்திக்க வேண்டும் என்று கேட்ட போது என்னை அக்டோபர் 16 ஆம் தேதி நடக்கும் நண்பர் சரவண கார்த்திகேயன் அவர்களின் "பரத்தை கூற்று" நூல் வெளியிட்டு விழாவில் சந்திக்குமாறு கூறினார். சரியாக மாலை ஐந்து மணிக்கு டிஸ்கவரி புக் பேலஸ் சென்று அந்த விழாவில் கலந்து கொண்டு சாருவின் பேச்சை கேட்ட அந்த நாள் மறக்க முடியாதது...முதல் வரிசையில் இருந்த சாரு எழுந்து முன்னே சென்று பேசிய போது இடம் இல்லாமல் நின்றுக் கொண்டிருந்த நான் அவரின் இருக்கையிலேயே சென்று அமர்ந்துக் கொண்டேன்(சாருவின் ஒரு மணி நேர பேச்சை என் டிஜிட்டல் கமெராவில் வீடியோ பதிவு செய்யவும் அது உதவியாய் இருந்தது)...கவிதைகள் பற்றி சாருவின் பேச்சை கேட்டு மெய்மறந்தே விட்டேன்...பரத்தை கூற்று பற்றி அவர் சொன்ன ஒரு வரி இன்னும் நினைவில் உள்ளது "சரவண கார்த்திகேயனின் கவிதைகள் எல்லாம் மாஸ். ஒவ்வொரு கவிதையும் படிக்கப்பட்டால் சரியான விசிலும், கைதட்டலும் கிடைக்கும்...ஆனால் எனக்கென்னவோ இந்த வார்த்தைகள் பரத்தையர்களின் கூற்றாக படவில்லை...அவர்களின் வலி இதில் வெளிப்படவில்லை...ஒரு கவிஞனாக மட்டும் அல்லாமல் அவர்களின் இடத்தில் நம்மை நிறுத்தி உணர்ந்து எழுதினால் மட்டுமே இந்த கவிதைகள் முழுமை பெரும்" இப்படிப்பட்ட நேர்மையான தில்லான விமர்சனம் சாருவிடம் மட்டுமே வரும்...இதையே தான் சாருவும் அவரின் புத்தகங்களுக்கான விமர்சனங்களிலேயும் எதிர்பார்க்கிறார்(படிக்காமல் பேசப்படும் விமர்சனங்கள் அல்ல)

பேச்சை கேட்டு நான் எதற்கு வந்தேனோ அதையே ஒரு நொடி மறந்து விட்டேன்...பின் சாருவிற்கு திருமண அழைப்பிதழ் வைத்தேன்...கார் ஏற்பாடு செய்யவா என்று கேட்டதற்கு வேண்டாம் பார்த்தி நானே கண்டிப்பாக வந்துடுவேன் என்றார்...சாயங்காலம் சரியாக ஏழு மணி(அழைப்பிதழில் ரிசெப்ஷன் தொடங்கும் நேரம் என்று குறிப்பிடப்பட்டுள்ள நேரம்) தி.நகர், ஜி என் செட்டி ரோட்டில் உள்ள டி சி மனோரில் நான் ஒரு அறையில் அப்போது தான் அரக்க பறக்க மேக்அப் போட்டு கொண்டு இருக்கிறேன் சாருவிடம் இருந்து போன்...பார்த்தி நான் பிளைஒவேர் கிழே இருக்கிறேன் எப்படி வரணும் ஹாலுக்கு என்று...அப்போது நெருங்கிய உறவினர்கள் கூட ஒருவரும் வரவில்லை, நாம் இருப்பது இந்தியா அல்லவா??? ஆனால் சாரு சொன்ன நேரத்திற்கு சரியாக வந்து விட்டார்...நான் என் தந்தையையும், தங்கையையும் அழைத்து சாருவை நான்கு கவனித்துக் கொள்ளுங்கள் நான் சீக்கிரம் ரெடி ஆகி வந்து விடுகிறேன் என்று சொல்லி அனுப்பினேன்...

என் தந்தையிடம் சாரு ஒண்ணும் அவசரம் இல்லை நான் வெயிட் பண்ணி பார்த்துட்டு போறேன் என்று சொல்லியுள்ளார்...நன்றி சாரு! இதை உங்களிடம் பல நாளாக சொல்ல நினைத்திருந்தேன்...நானும் கிருத்திகாவும் மேடை ஏறியவுடன் எங்களை வாழ்த்த ஒரு அழகிய பொக்கேவுடன் சாரு வந்தார். தேகம் எழுதிக்கொண்டிருந்த நேரம்(முடித்துவிட்டாரா என்று தெரியவில்லை) காலடியில் செய்துக் கொண்ட மொட்டை கெட்அப் என்று தல செம லுக்...சாருவிடம் அந்த மேடையிலேயே ஆசீர்வாதம் வாங்கினோம்...ஹ்ம்ம் அவர் கொடுத்த அந்த பூக்கள் வாடினாலும் அவர் வந்த அந்த நாளும், நிகழ்வும், நினைவுகளும் இன்னும் என் நெஞ்சில் வாடாமல் இருக்கிறது...இருக்கும்....

என்றும் அன்புடன்,

நெ.பார்த்திபன்

சீமானுக்கு தாமரையின் கடிதம்-Thamarai's letter to Seeman

2011-01-27T20:11:00.003+05:30

இயக்குனர் சீமான் அவர்களுக்கு,

வணக்கம். இனியவளே படத்தில் பாடல் எழுத வாய்ப்புக் கேட்டு உங்களை நான் சந்தித்த அந்த நாட்களை நான் திரும்பிப் பார்க்கிறேன். நீங்களும் நானும் உங்கள் குழுவைச் சேர்ந்த நண்பர்களும் மணிக்கணக்கில் பேசிக்கொண்டிருப்போம். அந்தப் பேச்சில் பெரும்பான்மை தமிழைப் பற்றியதாக, தமிழினம் பற்றியதாக, தமிழீழம் பற்றியதாகவே இருக்கும்.

பதின்மூன்று ஆண்டுகளுக்குப் பிறகு இன்று நானும் நீங்களும் நிற்கும் இடம் பற்றி யோசிக்கிறேன். திரைப்படத்துறை நம் தமிழ் உணர்வுகளை எந்த விதத்திலும் குறைந்து விடவில்லை. வெற்றியோ தோல்வியோ, புகழோ பெயரோ… எதனாலும் நம் போராட்ட உணர்வு மழுங்கிப் போய்விடவில்லை. அன்றும் இன்றும் நம்மை ஒருங்கிணைத்தது, இணைப்பது மொழி இன உணர்வும் தமிழீழ வேட்கையும்தான்!

திரைக்கலைஞர்களாக இருந்து கொண்டே தமிழீழ மக்களைக் காப்பதற்காக மற்றவர்களோடு சேர்ந்து போராடினோம். ஆவேசமான பேச்சு, கைது, சிறை என்று நீங்கள் போனீர்கள். ஒரு கட்டத்தில் நேரடியாக அரசியலில் இறங்கி ‘நாம் தமிழர்’ கட்சியை நிறுவினீர்கள். தெளிவான சில அரசியல் கொள்கைகளின் அடிப்படையில் இயங்கினாலும் நான் எந்தக் கட்சி அல்லது அமைப்பையும் சேர்ந்தவளில்லை. எப்போதும் இப்படி இருப்பதையே விரும்புகிறேன்.

ஆனால் உங்கள் முயற்சியும் அதில் நீங்கள் கண்டுவரும் வளர்ச்சியும் எனக்கு மகிழ்ச்சியளிக்கின்றன. மொழி இனவுணர்வு படைத்த ஆயிரக்கணக்கான இளைஞர்கள் இன்று உங்கள் பின்னால் அணிவகுத்திருக்கிறார்கள். தமிழீழத் தேசியத் தலைவரிடம் நீங்கள் கொண்டுள்ள அன்பும் பொங்கு தமிழர்க்கு இன்னல் விழைந்தால் சங்காரம் நிசமென்று நீங்கள் முழங்குவதும் உங்கள் பின்னால் அணிவகுத்து நிற்கும் இளைஞர் வரிசையை மென்மேலும் நீளச் செய்யும் என்பது உறுதி!

என் அயல்நாட்டுச் சுற்றுப் பயணங்களின்போது உலகத் தமிழர்கள் உங்கள் பால் வைத்துள்ள நேசத்தை நேரில் அறிந்து வியந்தேன், மகிழ்ந்தேன். அத்துணைப் பேரும் உங்களைத் தங்கள் உறவாகவே மதிக்கிறார்கள். உங்களிடமிருந்து நிறைய எதிர்பார்க்கிறார்கள். அவர்களின் ‘நம்பிக்கை நாயக’னாக நீங்கள் நிற்பது கண்டு வாழ்த்தி வரவேற்கிறேன்.

ஆனால், உங்கள் நலம் விரும்பிகள்… என்று சாதாரணமாகச் சொல்லமாட்டேன், உங்கள் உறவுகளை – நான் உட்பட உரிமைச் சொந்தங்களை, அண்மையில் குழம்பித் திகைக்கச் செய்துள்ள ஒன்றை, உங்கள் முகத்திற்கு நேரே சொல்லப் பலரும் தயங்கிக் கொண்டிருக்கும் ஒரு செய்தியை இந்த திறந்த மடல் வழியாக உங்கள் கவனத்துக்குக் கொண்டுவர விரும்புகிறேன். எனக்கு அந்த உரிமை இருக்கிறது என்றே நம்புகிறேன்.

வரப்போகும் சட்டப் பேரவைத் தேர்தலில் ஜெயலலிதாவையும் அ.தி.மு.கவையும் ஆதரிக்கப் போவதாக நீங்கள் பேசியும் எழுதியும் வருவது எங்கள் நெஞ்சங்களில் ஆயிரம் இடிகளை ஒன்றாக இறக்கியுள்ளது.

நம் தமிழினத்தை அழித்து, மென்று, உமிழ்நீரால் ஊறவைத்த காங்கிரஸ் கட்சியைத் தமிழ்நாட்டில் இருந்து ஒழிக்க வேண்டும் என்று நீங்கள் சொல்வது நூற்றுக்கு நூறு சரி. ஆனால் அதற்காக அ.தி.மு.கவை ஆதரிக்கவேண்டும் என்றால் எப்படி?

யார் இந்த ஜெயலலிதா?

‘போர் என்றால் மக்கள் சாகத்தான் செய்வார்கள்’ என்ற, காலத்தால் அழிக்க முடியாத அரும்பெரும் பொன்மொழியை உதிர்த்தவர் அல்லவா? அதுதான் அவருடைய ‘உண்மையான உள்ள வெளிப்பாடு’!

தேசியத் தலைவரைப் பிடித்து இழுத்து வந்து தூக்கில்போட ஆசைப்பட்டவர், நோய்வாய்ப்பட்ட ஐயா ஆன்ரன் பாலசிங்கம் இந்தியாவில் சிகிச்சை எடுக்க முடியாமல் மூர்க்கமாகத் தடுத்து அவர் உயிருக்கு உலையானவர், வைகோ, நெடுமாறன் உள்ளிட்ட ஈழ ஆதரவுத் தலைவர்களைப் பொடாக் கொடுஞ்சிறையில் அடைத்தவர், இப்படியெல்லாம் கொடுமைகள் புரிந்ததற்கு இன்றுவரை ஒப்புக்குக்கூட வருந்தாதவர், இன்றளவும் ராஜபக்சே புரிந்த இனப்படுகொலையைக் கண்டித்து ஒரு வார்த்தை பேசாதவர், அந்தக் கொலைகாரனுக்குச் சிவப்புக் கம்பளம் விரிக்கும் இந்திய அரசைக் கண்டிக்காதவர், தமிழர்களின் வாக்கைப் பெறுவதற்காக ‘தமிழீழம் அமைத்துத் தருவேன்’ என்று முழங்கிவிட்டு, தமிழ் மக்கள் இவர் ‘சிலநாள் மட்டும் நடிக்க வந்த புது நாடகத்தை’ நம்பவில்லை என்றதும், உண்ணாவிரதக் களைப்பு நீங்க கொடாநாடு போய்விட்டவர் – இவரையா சீமான் நாங்கள் ஆதரிக்க வேண்டும் என்கிறீர்கள்? என்ன கொடுமை இது?

உங்கள் தர்க்கப்படி பார்த்தால் இலங்கை அதிபர் தேர்தலில் மகிந்த ராஜபட்சேவைத் தடுக்க ரணில் விக்ரமசிங்கேவை நம் அண்ணன் பிரபாகரன் ஆதரித்திருக்க வேண்டும், அப்படித்தானே? இதைத்தான் இந்து ராம் சொன்னார், நக்கீரன் பேட்டியில் ரணிலே சொன்னார், கலைஞரும் ஆமோதித்தார். அண்ணனுக்கு அருவருப்பாகத் தெரிந்த சந்தர்ப்பவாதம் உங்களுக்கு மட்டும் தேர்தல் வியூகமாகத் தெரிவது எப்படி இயக்குனரே?

உங்கள் நிலையை சுபாஷ் சந்திரபோசோடு ஒப்பிடுகிறீர்கள். அவர் பிரிட்டனை எதிர்க்க ஜப்பானியனை நாடியதாகக் கூறுகிறீர்கள். ஆம் உண்மைதான். ஆனால் ஜப்பான் பிரிட்டனின் எதிரிநாடு! பிரிட்டனை மெய்யாகவே எதிர்த்தது, போர் புரிந்தது. களத்தில் நின்றது. எனவே போஸ் ஜப்பானிய ‘இராணுவ’த்தின் உதவியை நாடினார். இங்கே ஜெ உண்மையிலேயே காங்கிரசை எதிர்க்கிறாரா? இந்த வகையிலும் கலைஞர் செய்வதைத்தானே ஜெவும் செய்கிறார்?

தீயை அணைக்க சாக்கடையை வீசலாம். பெட்ரோலை வீசலாமா?

கலைஞரின் இனத் துரோகத்தைத் தோலுரித்துக் காட்டும் நீங்கள் ஜெ.யின் இனத்துரோகத்தையும் உரிக்க வேண்டாமா? அதை மன்னிக்க முடியாது என்றால் இதையும் மன்னிக்க முடியாது அல்லவா?

‘ஜெயலலிதா ஆட்சிக்கு வந்தாலும் தமிழர் விரோதப் போக்கில் செயல்பட்டால் எதிர்த்து முழங்குவேன்’ என்று கூறியுள்ளீர்கள். அப்படியானால் அவர் இதுவரை தமிழர் விரோதப் போக்கில் செயல்படவில்லை என்கிறீர்களா? அல்லது ‘இனி தமிழர் விரோதப் போக்கில் செயல்படமாட்டேன்’ என்று உங்களிடம் தனியாக ஏதும் உறுதியளித்திருக்கிறாரா?

கலைஞர் காங்கிரசோடு அப்பிக் கொண்டிருப்பவர், ஜெ அதைப் பிய்த்து எடுத்துத் தான் அப்பிக் கொள்ளத் துடிப்பவர். இவர்களுக்கிடையே எதில்தான் வேறுபாடு உள்ளது – ஒருவர் வேட்டி, மற்றவர் சேலை அணிவது தவிர?

ஒருவேளை கூட்டணியில் ‘திடீர்’ மாற்றம் ஏற்பட்டு காங்கிரசுடன் அதிமுக கூட்டணி சேர்ந்துவிட்டால் உங்கள் ‘வியூகம்’ என்னாகும்? அப்போது காங்கிரசை ஒழிப்பதற்காகக் கலைஞரை ஆதரிப்பீர்களா?

‘அதிமுக ஆட்சிக்கு வந்தர்லும் சீமான் இருக்குமிடம் சிறைதான்’ என்கிறீர்கள். சரி, தமிழீழ ஆதரவாளர்களை – வைகோ, நெடுமாறன், சீமான் யாராயினும் – ஒடுக்குவதில் திமுக, அதிமுக ஆட்சிகளுக்கிடையே வேறுபாடு இல்லை என்று தெரிந்தும் அதிமுக ஆட்சிக்கு வர நாம் ஏன் உதவ வேண்டும். இப்போது அவசரமாகக் கலைஞரைப் பதவியிறக்கி, அம்மையாரை அரியணையில் அமர்த்தி நாம் சாதிக்கப் போவது என்ன? – அரசு அலுவலகங்களில் தொங்கும் படம் மாறும் என்பதைத் தவிர?

ஐந்தாண்டு கழித்து (ஜெயின் உண்மை உருவத்தைப் பார்த்து, ‘அதிர்ந்து’போய், மேடை, சிறை, வழக்கு, வாய்தாவெல்லாம் முடித்து) – அடுத்த தேர்தலில் கலைஞருக்கு ஆதரவு கேட்க மாட்டீர்கள் என்பது என்ன நிச்சயம்?

அவரை எதிர்ப்பதற்காக இவரையும், இவரை எதிர்ப்பதற்காக அவரையும் ஆதரித்து தேர்தலுக்குத் தேர்தல் கால்பந்தாக மாறி.. ஐயகோ.. அதைத்தானே இயக்குனரே, எங்கள் அன்பிற்கினிய வைகோ அவர்களும் தோழர் திருமாவளவனும் செய்து கொண்டிருக்கிறார்கள். காலங்காலமாகத் தமிழகம் இந்தக் கால்பந்து விளையாட்டைத்தானே பார்த்துக் கொண்டிருக்கிறது!

தமிழக அரசியல் என்பது ரங்க ராட்டினமாகி வெகுகாலமாகிவிட்டது. திமுகவும் அதிமுகவும் மேலும் கீழுமாகப் போய் வந்துகொண்டிருக்கின்றன. இதில் ஏறினால் மேலும் கீழுமாகச் சுற்றிச் சுற்றி, ‘தலைசுற்றிப்’ போகலாமே தவிர, வேறு ஊருக்குப் பயணம் போக முடியாது. இதை மக்கள் தெரிந்து கொண்டார்கள்… அதனால்தான் ஒரு மாற்று அரசியலை எதிர்பார்த்து தவம் கிடக்கிறார்கள்.

விஜயகாந்த் இட்டு நிரப்ப முயன்றது இந்த இடத்தைத்தான். இரு கழகங்களுக்கும் மாற்றாக அவர் இருப்பார் என்று நம்பித்தான் மக்கள் இன்றைய இடத்தை அவருக்குக் கொடுத்திருக்கிறார்கள். ஆனால் அவரும் மக்களை ஏமாற்றிவிட்டார். ஊழலற்ற நல்லாட்சி என்ற அடிப்படையில்தான் அவர் மக்களை அணுகினார். தமிழினம், தமிழர் இறையாண்மை என்ற அடிப்படையில் அணுகவில்லை. எனவேதான் காங்கிரசுக்குக் கைகொடுக்கும் நிலைக்கு நெருங்கி வந்தார். காலாவதியாகிப் போன இந்திய இறையாண்மை என்ற இறகுத் தொப்பியை அணிந்து வந்தவர் அவர். தமிழக அரசியல் வெற்றிடத்தை அவரால் நிரப்ப முடியாது என்பது நிதர்சனம்!

காங்கிரஸ் கட்சியைத் தமிழகத்தில் இருந்து ஒழிக்க வேண்டும் என்பது அவர்கள் தமிழீழத்தைச் சிதைத்தார்கள் என்பதற்காக மட்டும்தானா? இல்லவே இல்லை. இன்னும் விரிந்த நோக்கில், நம் தெள்ளிய, நேரிய நோக்கமான ‘தேசிய இனங்களின் தன்னுரிமை, இறையாண்மை பெற்ற தமிழ்நாடு’ ஆகியவற்றின் முழுமுதல் எதிரியாகவும் இருப்பதால்தானே?

உங்களிடம் தமிழினம் என்ன எதிர்பார்க்கிறது என்பதை நீங்கள் உணரவேண்டும். ஆங்கிலேய அரசுக்கு எதிராகப் போராடுவதற்கு அன்று இந்தியத் தேசியம் தேவைப்பட்டது. இந்திய சுதந்திரத்தோடு அதன் தேவை முடிந்துபோய் விட்டது. காங்கிரஸ் கட்சி அத்தோடு கலைக்கப்பட்டிருக்க வேண்டும். ஆனால் மாறாக, தமிழர்கள் உள்ளிட்ட அனைத்துத் தேசிய இன மக்களுக்கும் எதிராக வளர்ந்து, அடித்துத் தின்ன முயன்றது. ஆதனால் ‘திராவிட தேசியத்தின்’ தேவை உருவானது. திமுக அபரிதமான வெற்றி பெற்றது. ஆனால் பதவி நாற்காலியில் அமர்ந்த பின் தன் கொள்கைகளைக் கைகழுவி விட்டது.

திமுக வும் எதிர்க்கட்சியான அதிமுக வும் மீண்டும் ‘இந்திய தேசியத்’தைச் தூக்கிச் சுமக்கப் போட்டியிடுகின்றன. பதவிக்காக இந்தக் கழகங்கள் போட்டுக் கொள்ளும் பங்காளிச் சண்டை காங்கிரசுக்கு மறுபிறவி கொடுத்துவிட்டது. ‘எரிவதைப் பிடுங்கினால் கொதிப்பது அடங்கும்’ என்ற அடிப்படையில் காங்கிரசைத் தமிழ்நாட்டிலிருந்து ஒழித்தால் கழகங்கள் இரண்டும் தமிழ்நாட்டை, தமிழரை முன்னிறுத்தி அரசியல் செய்ய வேண்டி வரும். அந்த நிலையை ஏற்படுத்துவதே நம் போன்றோரின் அவசரக் கடமை.

தமிழ்த் தேசியமே இன்றைய தேவை. அதை அரசியல் நிலைப்பாடாகக் கொண்டு, களம் காணும் அரசியற் கட்சிகளே இல்லை என்ற நிலையில் நீஙகள் அந்த இடத்தைப் பூர்த்தி செய்கிறீர்கள் சீமான் அவர்களே… உங்கள் பொறுப்பு பெரும் பொறுப்பு. எதிர்காலத் தமிழினத்திற்கு நீங்கள் ஆற்றும் மகத்தான கடமை!

சிங்களன் தமிழ் மீனவனை நோக்கிச் சுடும் ஒவ்வொரு தோட்டாவிலும் இந்திய இறையாண்மை பொத்தலாகிக் கிழிந்து தொங்கும் நேரம் இது!

இரண்டகம் செய்யும் இரட்டையர்களான திமுக வையும் அதிமுக வையும் ஒன்றாகக் கருதி, ஒரு சேர தனிமைப்படுத்த வேண்டும். பதவி அரசியலை சந்தர்ப்பவாதக் கூட்டணி அரசியலை மறுதலிக்க வேண்டும். தேர்தல் வரட்டும், போகட்டும். ஆனால் இந்த கொள்கை வழித் தமிழ்த் தேசியப் போராட்டத்தை முன்னெடுப்பது உங்கள் பணியாக இருக்க வேண்டும். இதை நீங்கள் செய்தால் எம்மைப் போன்ற தமிழ் உணர்வாளர்களின் ஆதரவு கிட்டும். தமிழ்த் தேசிய இயக்கங்கள் வலுவாக உங்கள் பின்னால் அணிவகுப்பார்கள். உலகத் தமிழர்கள் வலுக்கூட்டுவார்கள். நாளை அழிக்க முடியாத பெரும் அரசியல் சக்தியாக உருவெடுக்கலாம்.

அதைவிடுத்து நீங்களும் அரசியல் சதுரங்கத்தில் பகடையாக மாறி உருண்டீர்களானால், நாங்கள் பதைபதைத்துப் பார்த்து பத்தடி தள்ளி நிற்பதைத் தவிர வேறென்ன செய்வது?

‘நான் என்ன செய்யட்டும், பகலவன் படப்பிடிப்பை இப்போதே நடத்தலாமா…?’ என்று நண்பர்களைக் கேட்கிறீர்கள். சரி என்னுடைய யோசனையைச் சொல்கிறேன்.

ஐந்து ஆண்டுகளுக்குத் தேர்தலில் நிற்க வேண்டாம். ஊர் ஊராகச் சென்று ‘நாம் தமிழர்’ கட்சி அமைப்பை வலுப்படுத்துங்கள். தமிழ்த் தேசியச் சிந்தனையை மக்களிடம் வலுவாக வளர்த்தெடுங்கள். காங்கிரஸ் நிற்கும் தொகுதிகளில் மட்டும் எதிர்த்துப் பரப்புரை செய்யலாம்.

இல்லை, இந்தத் தேர்தலிலேயே நின்றாக வேண்டும் என்றால், நல்லது, காங்கிரஸ் நிற்கும் தொகுதிகளில் மட்டும் போட்டியிடுங்கள். காங்கிரசை எதிர்த்துத் தோற்கடிப்போம்.

மற்றத் தொகுதிகளில் ‘திமுக வும் அதிமுக வும் ஒன்றே’ என்ற நிலைப்பாட்டை எடுங்கள். ‘49 ஓ’ வுக்குக் குரல் கொடுங்கள். அது உங்களுக்கு உடன்பாடு இல்லை எனில், யார் வென்றால் என்ன, அந்தத் தொகுதிகளைப் பற்றி கவலையில்லை என்று முடிவெடுங்கள்.

இலங்கைப் புறக்கணிப்பை வலுவாக மேற்கொள்வோம். நாடுகடந்த தமிழீழ அரசாங்கத்தின் செயல்பாடுகளைத் தமிழகத்தில் கொண்டு வருவோம். தமிழீழமும் தமிழ்நாடும் ஒன்றாக விடியல் காணட்டும்!

இதையெல்லாம் செய்தபின் பகலவனுக்காகவும் நேரம் ஒதுக்கினால், நல்லது.. சொல்லியனுப்புங்கள், நானும் வந்து பாடல் எழுதுகிறேன்.

திரை அதிர, தமிழனின் சிறை உடைப்போம்!

என்றும் அடங்கா தமிழ்த் தாகத்தோடு…

உங்கள்

தாமரை

Only For Foreigners

2011-01-23T22:44:00.004+05:30

கீழ்கண்ட வீடியோவை நீங்கள் ஒரு வெளிநாட்டவராய் இருந்தால் மட்டும் பார்க்கவும்...அதையும் மீறி வேறு யாரவது பார்த்தீர்கள் என்றால் அதற்கு கம்பெனி ஜவாப்தாரி இல்லை...

குறிப்பு: சீரியஸ் பதிவை மட்டும் படிப்பவர்கள் தயவு செய்து மேற்கொண்டு போகாதீர்கள்...ஆனால் ஒன்று எப்படிப்பட்ட கல் நெஞ்சக்காரனையும் கரைய வைத்துவிடும் எங்கள் தங்கத் தலைவனின் டெமோ...

இது அவரின் ஒரு முகம் மட்டுமே...அவரின் இசை திறமைகளை கண்டால் நீங்கள் சத்தியம் மயங்கிவிடுவீர்கள்...அதுவும் அவர் ஆல்பம் தொடக்கத்தில் வரும் வில்ல்ல் ல்ல்ல்ல்ல்ல்ல்பர் சர்குனராஜ் அட அட அட என்ன ஸ்டைல் என்ன மாஸ்....ஹ்ம்ம் எல்லாம் தலைவிதி...

லவ் மேரேஜ், கோப்ரா மட்டும் இல்லாமல் இவர் வெளியிட்டிருக்கும் பல அறிய ஆல்பங்களை காண மேலே உள்ள வீடியோ முடிந்தவுடன் வரும் icons கிளிக் செய்யவும்

நன்றி: இப்படி ஒரு கலைஞனை எனக்கு அறிமுகம் செய்த நண்பன் ஹரி கிருஷ்

புத்தக விழாவில் இன்று - 11.1.11

2011-01-11T23:28:00.022+05:30

இந்த வருடம் புத்தக விழாவில் கலந்துக்கொள்ள சற்று தாமதம் ஆகிவிட்டதே என்ற நினைப்பில் இருந்த என்னை நண்பர் பிரபு ராமகிருஷ்ணனின் போன் கால் உசுப்பேத்தி விட்டது என்று சொன்னால் அது சற்றும் மிகை அல்ல...ஆம் அப்படி என்ன அவர் சொன்னார்? நேற்று மாலை எனக்கு கால் செய்த அவர் "என்ன பார்த்தி எப்போது வர போகிறீர்கள்? உங்களை பற்றி என்னிடம் சாரு விசாரித்தார் ஏன் இன்னும் நீங்கள் வரவில்லை என்று" மறுகணமே சொன்னேன் "இன்று கூட லீவில் தான் இருக்கேன் கொஞ்சம் உடல் நிலை சரி இல்லை அதான். இன்று ஆபீஸ் கூட போகவில்லை". ஆனால் சாருவே கேட்ட பிறகு உடல்நிலையாவது குடல்நிலையாவது நாளை கண்டிப்பாக செல்வேன் என்று சொன்னேன்...

இன்றைக்கு எல்லா ஆபீஸ் வேலையையும் சீக்கிரம் முடித்து விட்டு சாருவுக்கு கால் செய்தேன்...சரி பிஸியாக இருப்பார் என்று கட் செய்து மெசேஜ் அனுப்பினேன் "will you be there in book fair today? i want to come...sorry for the disturbance" என்று. சிறிது நேரத்துக்கு பின்பு கால் வந்தது அவரிடம்

என்ன சாரு இன்னைக்கு வருவீங்களா?
ஹ்ம்ம் எங்கே...நீங்க யார் பேசறீங்க?
நான் பார்த்திபன் பேசறேன் சாரு, book fairkku வருவீங்களா இன்னைக்கு?
ஒ! பார்த்திபனா...நான் கூட அந்த பார்த்திபனுக்கு இந்த குரல் இல்லையேனு கொஞ்சம் யோசிச்சேன் அப்புறம் தெரிஞ்சிகிட்டேன் நீங்க தான்னு
பரவாஇல்லை சாரு
இல்லை போன்ல எல்லா நம்பரும் போய்டுச்ச அதான் அப்படி கேட்டேன்
ஏன் வேற யாரும் இருந்தா "யாருன்னு கண்டுபிடி பாக்கலாம்னு சொல்றாங்களா"
அட அப்படி கேட்ட கூட பரவாஇல்லை "அந்த மாறி ஆயிடுச்சா? என்னை மறந்துடீங்களா அப்படீல்லாம் கேக்கறாங்க.....ஆனா அதெல்லாம் இந்த பொண்ணுங்க தான்" சரி நான் ஐந்தரை மணிக்கு மேல அங்கே தான் இருப்பேன் வந்துடுங்க
ஓகே சாரு

சாயங்காலம் சரியாக ஐந்தரை மணிக்கு அங்கே ஆஜர்...இந்த வருடம் முதல் ஒரு சின்ன resolution அதாவது ஒவ்வொரு வருடமும் என்னால் முடிந்தவரை குறைந்த பட்சம் ஒரு பத்து பேரையாவது இலக்கியம்(தமிழில்) படிக்க வைக்க என்னாலான முயற்ச்சிகள் செய்வேன் என்று...சாருவின் நூல் வெளியீடு விழாவிற்கு அப்படி ஐவரை அழைத்து வந்தேன்...இன்று என் அலுவலக நண்பர்கள் இருவர், இதுவரை எந்த புத்தகங்களையும் படிக்காதவர்கள், அவர்களையும் அழைத்து வந்தேன்(அவர்களிடம் படிக்க வேண்டும் என்று ஆரம்பத்தில் பேசியபோது நாங்கள் படிக்கிறோமே என்றனர் என்னடா படிக்கிறீங்க என்று கேட்ட போது வழக்கம் போல குமுதம், விகடன் வகையறாக்களை சொன்னார்கள் அவர்களிடம் நான் ஒரே ஒரு விஷயம் தான் சொன்னேன் எப்படி கையெழுத்து போடுகிறவன் எல்லாம் படித்தவன் என்ற கணக்கில் நம் சர்வே எடுத்துக் கொள்கிறதோ அப்படித்தான் உங்களையும் எடுத்துக் கொள்ள வேண்டும் படிக்கிறவர்களின் லிஸ்டில். எப்படி கையெழுத்து போடுவது மட்டுமே எழுத படிக்கத் தெரிந்ததற்கு முறையான ஆதாரம் கிடையாதோ அதே போல தான் இவற்றை எல்லாம் படிப்பதின் மூலம் நீ படிக்கும் பழக்கம் உள்ளவன் என்று ஆக முடியாது, நீங்கள் அதற்கு இலக்கியங்களை படிக்க வேண்டும் என்று சொல்லி ஒரு வழியாக உணர்த்தினேன்)...நேராக ஒவ்வொரு கடையாக கடந்து சென்று உயிர்ம்மை அடைந்தோம்...அங்கே சாருவும் மனுஷும் ரொம்பவும் சந்தோஷமாக பேசிக்கொண்டிருக்கவே அவர்களை தொந்தரவு செய்ய மனமில்லாமல் உள்ளே சென்று அனைத்து புத்தகங்களையும் பார்த்தோம்...நண்பர்களுக்கு ஜீரோ டிகிரியையும் தேகத்தையும் அறிமுகம் செய்து வாங்கிக்கொள்ள செய்தேன்...பின்பு சாருவிடம் சென்று கையெழுத்து வாங்கினோம்...

நான் சாருவிடம் "என்ன சாரு ராஸ லீலா இல்லையே என்று கேட்க"...சாரு மனுஷிடம் "அது அவரா கேக்குறாருப்பா" என்றார்...அது என்ன அவரா கேக்குறாருப்பா மேட்டர் என்று சாருவிடம் கேட்க, அவர் "அது ஒண்ணும் இல்லை பார்த்தி பொதுவா இங்கே என் புத்தகம் எதுவும் ஸ்டாக் தீர்ந்தால் என் நண்பர்கள் யாரையாவது விட்டு இவரை கேட்க வைப்பேன்....இப்போது நீங்களாகவே கேட்கிறீர்கள் ஆனால் அவர் நான் சொன்னதாக நினைச்சுக்க கூடாதுன்னு அப்படி சொன்னேன்" என்றார்(மனுஷ் இன்று சாரு ஸ்டைலில் கோவா பீச்சில் இருப்பதை போன்ற சட்டை அணிந்திருந்தார்...நான் மிகவும் சந்தோஷம் அடைந்த விஷயம் இருவரும் மிகவும் மகிழ்ச்சியாக ஒன்றாக பேசி கொண்டிருந்ததை பார்த்து-எல்லாம் அந்த கோபமான கடிதத்தால் வந்த பயம்)...மனுஷ் என்னிடம் இன்னும் பத்தே நிமிடத்தில் வந்து விடும் என்று சொன்னார். சரி அதற்குள் மற்ற கடைகளை ஒரு ரவுண்டு போய் வரலாம் என்று கிளம்பினோம்...திரும்பி வந்த போது எஸ் ரா அவர்களும் வந்து அமர்ந்திருந்தார்(மிக்க மகிழ்ச்சியுடன் அவருடன் ஓரிரு வார்த்தைகளும் கை குலுக்கல்களும் பரிமாறிக்கொண்டேன்), சாரு ஒரு அழகு புயலுடன் பேசிக்கொண்டிருந்தார்!!! சொன்னது போல சரியாக பத்தே நிமிடத்தில் அங்கே ராஸ லீலா நிறைய அடுக்கி வைக்கப்பட்டிருந்தது...என் நண்பன் படிக்க வாங்கி சென்று திருப்பி தராததால் மீண்டும் இரண்டாவது தடவையாக வாங்க வேண்டியதாகி விட்டது. ஆனாலும் ஒரு நல்ல விஷயம் சாரு கைப்பட எழுதி கொடுத்த(லேட்ஆக இன்று சென்றாலும் மிகவும் வித்தியாசமான(unique) தேதியில் அவரிடம் கையெழுத்து வாங்கியது சந்தோஷம்-பார்க்க சாருவின் கையெழுத்து) இந்த புத்தகத்தை தான் நான் படிக்க வேண்டும் என்று தானோ என் நண்பன் எடுத்துச் சென்று விட்டான் போல என்று நினைக்க வைத்து விட்டான்...சென்ற வருடம் ஜனவரி ஒன்பதாம் தேதி இதே புத்தக கண்காட்சியில் தான் சாருவை முதல் முறையாக நேரில் கண்டு பேசி பழகினேன்...இதோ இந்த வருட விழா வந்து விட்டது...அதற்குள் சாரு பல்வேறு நூல்களையும் எழுதி விட்டார்...ஆனால் ஒரு சந்தேகம் நண்பர்களே நீங்கள் போன வருடம் எடுத்த புகைப்படத்தையும் இன்று எடுத்த புகைப்படத்தையும் பாருங்கள் சாருவிடம் பெரியதாய் ஒரு வித்தியாசமும் இல்லை...ஹாலிவுட்டில் கியானு ரீவ்ஸ்(Keanu Reeves) என்ற நடிகரை பற்றி ஒரு கிசு கிசு உண்டு(கூகிள் செய்து பாருங்கள்) அவருக்கு வயசே ஆகாது என்று என்னக்கேன்னவோ சாருவும் அதே cadre போல தான் உள்ளது...ஹ்மம்ம்கும் அப்படி கூட சொல்ல முடியாது "Curious Case of Charu Nivedita" என்று சொல்வது தான் மிகவும் சரி...

என்றும் அன்புடன்,

நெ.பார்த்திபன்

அப்பாவி அப்புனு - கேள்விகள் 1

2011-01-05T22:45:00.002+05:30

அன்புடன் அந்தரங்கம் - சகுந்தலா கோபிநாத்

மதிப்பிற்குரிய அம்மா அவர்களுக்கு —
வணக்கம். என் வயது 28; பெண். சிறுவயதில் போலியோ நோயால் இரு கால்களும் செயலிழந்து விட்டன. நான் டிப்ளமோ கம்ப்யூட்டர் சயின்ஸ் படித்து உள்ளேன். என் குடும்ப சூழ்நிலை காரணமாக, ஒரு தனியார் நிறுவனத்தில் வேலைக்கு சேர்ந்தேன். வேலைக்கு சேர்ந்த சில மாதங்களிலே, அங்கு வேறொரு தனியார் நிறுவனத்தில் பணிபுரியும் ஒருவர் எனக்கு அறிமுகமானார். அவர், ஏற்கனவே திருமணமாகி, இரண்டு குழந்தைகளுக்கு தந்தை. அவருக்கு, தற்போது 50 வயது. அவர், என் மீது காட்டிய கருணை, பின் காதலாக மாறி, கடந்த மூன்று ஆண்டுகளுக்கு முன் திருமணம் செய்து கொண்டோம். அந்த திருமணத்தில், அவருக்கு துளியும் விருப்பம் இல்லை. என் கட்டாயத்தால், யாருக்கும் தெரியாமல் திருமணம் செய்து கொண்டோம். அவர் குடும்பத்தின் மீது அதிக அக்கறை கொண்டவர். அவர் மகள் திருமண வயதில் இருக்கிறாள்; மகன் தொழிற்கல்வி படிக்கிறான். திருமணத்திற்கு பின், நாங்கள் இருவரும் சேர்ந்து, ஒரு கடையை துவங்கினோம். கடை நல்ல நிலையில் நடக்கிறது. கடையின் அத்தனை பொறுப்புகளையும் நான் தான் பார்த்துக் கொண்டிருக்கிறேன். அவர் குடும்பத்தைச் சார்ந்த யாரும் வருவது கிடையாது; ஆனால், அதன் பலனை மட்டும் அனுபவித்துக் கொண்டிருக்கின்றனர். அவரது மனைவி, குழந்தைகளுக்கு எங்கள் உறவு நன்கு தெரியும். ஆனால், அவர்கள் தெரியாதது போல் நடந்து கொள்கின்றனர். என் கணவர் என்னை விட, அவர்கள் மீதுதான் மிகுந்த பாசம் கொண்டுள்ளார். தற்போது, என்னுடன் சேர்ந்து வாழ இன்னும் காலம் தாமதிக்கிறார். ஏன் என்று கேட்டால், "என் பிள்ளைகளுக்கு நல்ல வரன்களை அமைத்து, என் கடமைகளை முடித்த பின்தான் நாம் நிம்மதியாக வாழ முடியும். அதுவரை உன்னுடைய வீட்டிலேயே இரு...' என்று கூறுகிறார். அவருடைய மகளுக்கு 23 வயதாகிறது. திருமணம் செய்ய இன்னும் இரண்டு ஆண்டுகள் ஆகும் என்கிறார். எனக்கு ஒரு தம்பி இருக்கிறான். அவனுக்கு தற்போது திருமணம் ஏற்பாடு செய்யப்பட்டுள்ளது. இனிமேல் என்னுடைய நிலை என்னவென்று தெரியவில்லை. என் பெற்றோரும் என் எதிர்காலம் குறித்து கவலைப்படுவதாக தெரியவில்லை.
என் கணவர் மீது நான் கொண்டுள்ள பாசத்தை அளவிட்டு கூற முடியாது. என்னுடைய அன்பை அவருக்கு எப்படி <உணர்த்துவது என்றே தெரியவில்லை. எதிலும் அவர் தன் குடும்பத்திற்கே முன்னுரிமை தர நினைக்கிறார். அவருக்கு வயதாகி விட்டது. இருக்கிற கொஞ்ச நாட்களில் நாங்களும் அன்பாக வாழ வேண்டும் என்று நினைக்கிறேன்.
அவருடைய குடும்பத்தினர், தங்கள் தேவைகளை நிறைவேற்றிக் கொள்ளவே அவரை பயன்படுத்துகின்றனர். எதிர்காலத்தில், ஒரு குழந்தை இருந்தால், எனக்கு உதவியாக இருக்கும். ஆனால், அவருடைய குழந்தைகளே திருமண வயதில் இருக்கும்போது, நான் குழந்தை பெற்றுக் கொள்வது அவருக்கு அவமானமாக தெரிகிறது. எனக்கு, குழந்தை வேண்டும் என்று அவரிடம் கேட்க, பயமாக இருக்கிறது. ஏதாவது தவறாக நினைத்து விடுவாரோ என்று கவலையாக இருக்கிறது. அவருடைய குழந்தைகளை பற்றி, அவரது நல்லெண்ணம் எனக்கு புரிகிறது.
ஆனால், என் வாழ்க்கை கேள்விக்குறியாகி விடுமோ எனத் தோன்றுகிறது. எனக்கு என் கணவரோடு சேர்ந்து, எல்லாரையும் போல் வாழ வேண்டும் என்று ஆசையாக உள்ளது. என் பாசத்தையும், எண்ணத்தையும் அவருக்கு புரிய வைக்கவும், என் வாழ்வில் ஒளியோற்றவும், தங்களின் மகளாக நினைத்து, அறிவுரை கூற வேண்டி விரும்பி கேட்டுக் கொள்கிறேன்.
— இப்படிக்கு, உங்கள் அன்பு மகள்.

அன்புள்ள மகளுக்கு —
உன் கடிதம் கிடைத்தது. 28 வயதான நீ, போலியோவால் பாதிக்கப்பட்டவள். டிப்ளமோ படித்து விட்டு, தனியார் நிறுவனத்தில் பணிபுரிகிறாய். திருமணமாகி இரண்டு குழந்தைகள் உள்ள 50 வயது கிழவரை தேடிப் பிடித்து காதலித்திருக்கிறாய். மூன்று ஆண்டுகளுக்கு முன், கிழவரை ரகசிய திருமணம் செய்து கொண்டாய். "கள்ள உறவு வலுக்காட்டாய இரண்டாம் திருமணமாகி விட்டதே...' என்ற, ஆற்றாமை அந்த கிழவருக்கு. இருவரும் சேர்ந்து ஒரு கடை ஆரம்பித்திருக்கிறீர்கள். அவரோ, முதல் மனைவியையும், அவர் மூலம் பிறந்த இரு குழந்தைகளையுமே கவனிக்கிறார். கிழவர் மூலம் ஒரு குழந்தை பெற்றுக் கொண்டால், உன் எதிர்காலம் அர்த்தமுள்ளதாகும் என நம்புகிறாய்; ஆனால், அது நடக்கவில்லை.
எனக்கு வரும் கடிதங்களில் பெரும்பாலானவை, நல்ல வாழ்க்கை அமைந்திருந்தும், தவறான வாழ்க்கையை ஆவலாதிக்கும் பெண்களிடமிருந்து வருபவை. "எட்டு வருடங்களாக கள்ளக் காதல் புரிந்தவன், இப்போது விலகிப் போகிறான். அவனை வெட்டலாமா, குத்தலாமா, சுடலாமா, கரன்ட் ஷாக் கொடுத்து கொல்லலாமா...' என, யோசனை கேட்பர். உன்னுடைய கேஸ் விதி விலக்கானது. நீ போலியோவால், இரு கால்களும் செயலிழந்த ஆதரவற்ற பெண். பற்றிக் கொள்ள அவரைச் செடி கொழுகொம்பு தேடுவது போல், நீ தேடியிருக்கிறாய். திருமணமாகி, இரு குழந்தைகள் பெற்ற, 50 வயது கிழவர் கிடைத்திருக்கிறார். அந்த கிழவர், "கோழி குருடாய் இருந்தாலும், குழம்பு ருசியாக இருக்கும்...' என்ற சித்தாந்தம் கொண்டவர்.
தன்னை விட, 22 வயது இளைய பெண்ணை ருசிக்கப் போகிறோம் என்ற கிளர்ச்சியில் உன்னுடன் பழகியிருக்கிறார். நீ அவரை விடாமல் நச்சரித்து, இரண்டாம் திருமணத்துக்கு நகர்த்தி கொண்டு போய் விட்டாய். "வீடியோ கேம்ஸ் வாங்கிக் கொடு... வாங்கிக் கொடு...' என, நச்சரித்த ஒண்ணுவிட்ட தம்பி மகனுக்கு, வேண்டா வெறுப்பாய் வாங்கிக் கொடுத்த, ஒண்ணுவிட்ட பெரியப்பா போன்றவர் உன் வயோதிகக் கணவர். அவர் குடும்பத்தினர் சுயநலமாய் நடந்து கொள்வதாய் எழுதியிருக்கிறாய். நல்லாயிருக்கிறதே கதை... முறைசார் திருமணத்தை சேர்ந்த பெண்ணும், அவரது இரு குழந்தைகளும் உரிமையைத்தான் அனுபவித்து வருகின்றனர். உன் திருமணம் தான் முறையற்றது. உரிமை இல்லாத விஷயத்தை நீதான் எடுத்து புசிக்கிறாய். கிழவர், வயதுக்கு வந்த இரு குழந்தைகளின் படிப்பு, வேலை, திருமணம் பற்றி கவலைப்படுவாரா அல்லது உன்னைப் பற்றி கவலைப்படுவாரா?
கிழவர் ஓரளவு நியாயம் உள்ளவர் என்பதால்தான், உன்னை இரண்டாம் திருமணம் செய்து கொண்டார். அவர் மீது எனக்கு நம்பிக்கை இருக்கிறது. தன் இரு குழந்தைகளுக்கும், தகுந்த வாழ்க்கை அமைத்து கொடுத்த பின், மனைவியின் சம்மதம் பெற்று உன்னுடனான திருமணத்தை முறைசார் திருமணமாக்குவார். முதல் மனைவி வீட்டில் பாதி நேரம், இரண்டாம் மனைவி வீட்டில் பாதி நேரம் இருக்கத்தான் போகிறார். இப்போது நீ, அவரின் முதல் மனைவி குடும்பத்தை நிந்திப்பதோ, என்னுடன் மட்டும் சேர்ந்து வாழ், எனக்கு ஒரு குழந்தையை பரிசளி என நச்சரிக்க கூடாது. நச்சரித்தால் உன் மீதான வெறுப்பு விஸ்வரூபமெடுக்கும்; நிரந்தரமாக விலகி விடுவார். எதிர்காலத்தில் கிழவர் உனக்கு பாதி வாழ்க்கை பரிசளித்தாலும், அப்போது கூட நீ குழந்தை பெற்றுக் கொள்வது சரியாக இருக்காது. அடுத்த இரண்டு, மூன்று வருடங்களில், மகன் - மகள் எதிர்காலத்தை செப்பனிட்டு கொடுத்து விடுவார் என வைத்துக் கொள். அவரது 54 வயதில் குழந்தை பெற்று விட்டால், குழந்தையின் எதிர்காலம் என்னவாகும்? குழந்தை, "அப்பா' என்பதற்கு பதில், "தாத்தா' என விளிக்கும். கிழவர் தன் ஆயுளை 65 வயதுக்குள் முடித்துக் கொண்டால், குழந்தைக்கு பதினொரு வயதுதான் ஆகும். ஆகவே, அவர் மூலம் குழந்தை பெற்றுக் கொள்ளும் எண்ணத்தை கை விடு. தொடர்ந்து அவருடன் அனுசரணையாக இரு. அவரது முதல் மனைவி குடும்பத்தாருக்கு எதாவது ஒரு விதத்தில் உதவி செய்; நெகடிவ் விமர்சனம் பண்ணாமல் இரு. அதே நேரத்தில், உன் கடையை சிறப்பாக நடத்தி, பொருளாதார நிலையை உயர்த்திக் கொள். உன் ஆயுளுக்கும், வாழ்க்கை நடத்த போதுமான விதத்தில், உன் நிதிநிலையை மேம்படுத்து. தம்பி திருமணத்தை சிறப்பாக நடத்திக் கொடு. உன் பெற்றோருக்கு நீ எப்போதுமே ஒரு பாரமாய் தெரிந்திருக்கிறாய். நீ, ஒரு கிழவரை இரண்டாம் திருமணம் செய்ததும் பாரம் விலகியது என ஆசுவாசப்பட்டிருப்பர். அவர்களுடன் உறவுமுறையை இனியாவது சீர்படுத்து. தன் இரு குழந்தைகளுக்கு எதிர்காலம் அமைத்துக் கொடுத்ததும், கிழவர் உன்னைவிட்டு முற்றிலும் விலகி, முதல் மனைவியிடம் முழு சரணாகதி அடைந்தாலும், ஆச்சரியப்படுவதற்கில்லை. மாடுகள் எங்கெங்கோ போய் மேய்ந்தாலும், மாலையில் கொட்டடிக்குதானே வீடு திரும்பும். கிழவர் பாராமுகம் காட்டும் எதிர்கால சூழ்நிலைக்கும் தயாராக இரு. இடையில் வந்தது இடையில் போகும். எந்த சூழலிலும் வாழ, உன்னை நீயே தயார் படுத்திக் கொள். ஒரு வேளை கிழவர் அடுத்த இரு ஆண்டுகளுக்குள் இறந்து விட்டால், நீ இரண்டாம் திருமணத்திலிருந்து சுதந்திரமாவாய். மறுமணம் பற்றி அப்போது யோசிக்கலாம். இனியாவது, உன் வாழ்க்கையில் நடத்தை சிதறல் இல்லாதிருக்கட்டும் மகளே!
- என்றென்றும் தாய்மையுடன், சகுந்தலா கோபிநாத்.
நன்றி:தினமலர்:
--------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

மேலே சொல்லப்பட்டுள்ள விஷயத்தின் உள்ளே சென்று ஆராய்வதெல்லாம் இந்த அப்பாவி அப்புனுக்கு தெரியாதுங்க...எனக்கு கேக்க தொனுவதேல்லாம் ஒன்னே ஒன்னே தாங்க "அது என்ன அம்பது வயசான கிழவன் கிழவன் கிழவன்னு அத்தனை தடவை இந்த சகுந்தலா பாட்டி சொல்றாங்க??? அப்ப இவங்க கணக்குல ரஜினி, கமல், ஸ்டாலின், விஜயகாந்த்னு இன்னும் ஹீரோவாகவும், இளைஞர் அணியில் இருப்பவர்களும் பழங் கிழங்களா???

Wish You ALL a Happy New Year

2011-01-01T08:08:00.003+05:30

இன்னும் பலவாறாக சொன்னாலும் என் இதயத்தின் முழு வாழ்த்துக்கள் சொல்ல இயலாது...ஆகையால் ஒரு வரியில் "இனிய புத்தாண்டு நல்வாழ்த்துக்கள்"

என்றும் அன்புடன்,
நெ. பார்த்திபன்

காமெடி செய்திகள்

2010-12-30T20:46:00.001+05:30

சில சமயங்களில் செய்தித்தாள்களில் வரும் பல விஷயங்கள் என்னை மிகவும் அதிர்ச்சி அடைய செய்யும்...ரொம்ப சீரியஸ் நியூஸ்'சை(இது கூட நல்ல இருக்கு லே?) பற்றி சொல்லலைங்க சில காமெடியான தவறான செய்திகளை தான் சொல்றேன்...பல தடவை அதை எழுத நினைப்பேன் ஆனால் "சரி விடு எப்படியும் சம்பந்தப்பட்டவர் எதிர்ப்பு தெரிவிப்பார்" என்று விட்டு விடுவேன் ஆனால் இன்று தினமலரில் பார்த்த செய்தியும் படமும் என்னை இங்கே எழுத வைத்து விட்டது...ஏன்? இப்போது சம்பந்தப்பட்டவர் எதிர்ப்பு தெரிவிக்க மாட்டாரா? நீ ஏன்? என்று கேட்பது புரிகிறது...ஆம் சம்பந்தப்பட்டவர் கேட்க முடியாது என்றே நான் கேட்கிறேன்....கிழே உள்ள படத்தையும் செய்தியையும் பாருங்கள்...

அனிமல் பிளானெட், டிஸ்கவரி சேனல் போன்ற பல விஷயங்கள் வந்து விட்ட இந்த காலத்தில் சின்ன குழந்தை கூட சொல்லி விடும் இந்த சிறுத்தை நல்லா குவாட்டரும் கோழி பிரியாணியும் சாப்டுட்டு தூக்கக் கலக்கத்துல ஹாய்யா மரத்துமேல படுத்துகிட்டு கொட்டாவி விடுதுன்னு...ஆனா எப்படி தான் நம்ம நிருபருக்கு அது சினம் கொண்ட சீறும் சிறுத்தையாகவும், பதுங்கி இரை மீது பாய்வதற்கு தயாராக இருந்தததாகவும் தெரிந்ததோ அது ஆண்டவனுக்கு தான் வெளிச்சம்!!!

BURIED - திரைப்பாடம்

2010-12-28T20:42:00.005+05:30

பொதுவாகவே தினமும் ஆபீசில் இருந்து வந்து நள்ளிரவுக்குள் ஒன்றோ அல்லது இரண்டோ திரைப்படங்களை பார்த்தே உறங்குவேன். பல படங்களை பார்த்து ரசித்தாலும் அதிகமாக அதைப் பற்றி யாரிடமும் பேச மாட்டேன். நம் தளத்திலேயே பார்த்தீர்கள் என்றால் கூட ஒரே ஒரு திரைப்பட விமர்சனம் மட்டுமே இருக்கும்...சில படங்கள் என்னை விமர்சனம் எழுத தூண்டும் அப்படியும் எழுதாமல் விட்டிருக்கிறேன்( குறிப்பிட்டு சொல்ல வேண்டும் என்றால் Unthinkable என்ற சாமுவேல் ஜாக்சன் நடித்த படம், கண்டிப்பாக அனைவரும் பார்க்க வேண்டிய படம்.தீவிரவாதத்தை மிக தீவிரமாக அலசிய சைகோலாஜிகல் த்ரில்லர் அது)

இப்படத்தை பற்றி இங்கே நான் எழுத வேண்டும் என்று என்னைத் தூண்டியதே இங்கே உள்ள நம்மூர் அறிவுஜீவி இயக்குனர்கள் தான்...புரியவில்லையா? நான் இப்படி சீன் வெச்சேன், லொகேஷன் வெச்சேன், நடிகர்கள் செலக்ட் செஞ்சேன், இத்யாதி இத்யாதி பேசும் டைரக்டர்கள் கண்டிப்பாக இப்படிப் பட்ட படம் எடுக்க துணிவார்களா???

கண்டிஷன்ஸ்: ஒரே ஒரு நடிகர், ஒரே ஒரு பெட்டிக்குள்(அது தான் லொகேஷன்), ஒரே ஒரு சிகரெட் லைட்டர்(அது தான் லைட்டிங்), ஒரே ஒரு மொபைல் இதை மட்டும் வைத்து ஒன்றரை மணி நேரத்துக்கு படம் எடுக்க வேண்டும்....மற்றும் ஒரு கண்டிஷன் பிளாஷ் பேக் மற்றும் டூயட் கிடையாது...இப்படி சொன்னால் எவரேனும் துணிவார்களா??? அப்படி ஒரு செயலை டைரக்டர் Rodrigo Cortés செய்து காட்டி உள்ளார் இத்திரைப்படத்தில் ரைட்டர் Chris Sparling மற்றும் ஹீரோ Ryan Reynolds துணையுடன் மிக மிக விறுவிறுப்பாக

ஒருவன் மயக்கம் தெளிந்து பார்க்கும்போது சுற்றி எங்கும் கும்மிருட்டாக இருக்கிறது. தன்னிடமிருந்த சிகரெட் லைட்டரின் வெளிச்சத்தில் பார்த்தால் வாயும் கைகளும் கட்டப்பட்டநிலையில் ஒரு பெட்டியில் அடைக்கப்பட்டிருக்கிறான். அதுவும் சவப்பெட்டியாக இருக்கிறது. தான் உயிரோடு சவப்பெட்டியில் அடைக்கப்பட்டு மணலில் புதைக்கப்பட்டிருப்பதை உணர்கிறான். இருட்டுச் சவப்பெட்டியில் தொடங்கும் திரைப்படம் அதற்குள்ளேயே சுற்றி அதற்குள்ளேயே முடிகிறது. ஒன்றரை மணிநேரத்துக்கும் சற்றுக் கூடுதலான நேரம், அந்தச் சவப்பெட்டிக்குள் மட்டுமே கமரா நகர்ந்துகொண்டிருக்கிறது. திரைப்படத்தில் ஒரு விநாடி நேரம்கூட சவப்பெட்டிக்கு வெளியே காட்சிகளில்லை. ஆனாலும் முழுநேரமும் எம்மைக் கட்டிப்போட்டுக் கதைசொன்ன இயக்குநரையும் திரைக்கதையாசிரியரையும் நாயகனையும் பாராட்டத்தான் வேண்டும்

படம் முழுவதும் தொலைபேசி உரையாடல்களூடாகவே நகர்கின்றது. தன்னிடமிருக்கும் செல்லிடப்பேசியின் எண்ணைத் தெரியாத நிலையில், மறுமுனையில் பேசுபவராலும் அதைக் கண்டுபிடிக்க முடியாத நிலையில், செல்லிடப்பேசியிலிருக்கும் அரபு எழுத்துருவை வைத்து எதுவும் செய்ய முடியாத நிலையில், ஏற்கனவே அரைவாசியளவுக்குக் குறைந்துவிட்ட மின்கலத்தைக் கொண்ட செல்லிடப்பேசியைக் கண்டபடி பயன்படுத்த முடியாத நிலையில், சரியான முறையில் reception இல்லாதபடி மணலில் புதையுண்டிருப்பதால் முக்கியமான கட்டத்தில் தொடர்பு துண்டிக்கப்படும் நிலையில், ஒருகட்டத்தில் சுவாசிப்பதே சிக்கலாகிவிடக்கூடியவாறு மட்டுப்படுத்தப்பட்ட ஆக்சிஜெனை கொண்டுள்ள நிலையில் கதாநாயகன் படம் முழுவதும் படும் பாடுகளை பார்வையாளர்களால் உணரக் கூடியவாறு படம் தயாரிக்கப்பட்டுள்ளது.

ஈராக்கிலே பாரவூர்தி ஓட்டுநராகப் பணியாற்றுபவன்தான் இப்படத்தின் நாயகன். அன்று காலையில் இவன் சென்றுகொண்டிருந்த வாகனத் தொடரணி தாக்கப்பட்டு இவன் பிடிக்கப்படுகிறான். மயக்கம் தெளிந்தபோது சவப்பெட்டிக்குள் இருக்கிறான். தான் பணியாற்றிய அந்த அமெரிக்க நிறுவனத்தின் பணிப்பாளரை ஒருவாறு தொடர்புகொண்டு தனது நிலையைக் கூறி உதவி கேட்டபோது நாயகனுக்கும் அந்நிறுவனத்தின் பணிப்பாளருக்கும் நடக்கும் உரையாடல் சுவாரசியமானது.

உயிர்போகும் அவசரத்தில் உதவிகேட்டுத் துடிக்கும் நாயகனோடு அவர் சாகவாசகமாக உரையாடுகிறார். உரையாடலை ஒலிப்பதிவு செய்யும் அவர், நாயகன் வேலைக்குச் சேரும்போது இன்னின்ன விஷயங்கள் தெளிவுபடுத்தப்பட்டன, இதற்கெல்லாம் ஆமென்று சொல்லித்தானே கையெழுத்துப் போட்டாய் என்று கேட்டு இவனிடம் பதிலைப் பெறுகிறார். நாயகனும் ஆத்திரத்தை அடக்கிக்கொண்டு பொறுமையாக எல்லாக் கேள்விக்கும் பதிலளிக்கிறான். இறுதியில் ‘நீ சக தொழிலாளி ஒருத்தியுடன் பாலியல் உறவு வைத்திருந்தாய், அது உனக்கும் எமக்குமிடையிலான ஒப்பந்தத்தை மீறும் செயல். அதன்படி இன்று காலையே உனக்கும் எமக்குமிடையிலான ஒப்பந்தம் முறிந்துவிட்டது. நீ சென்ற வாகனத் தொடரணி தாக்கப்படும்போதும், பிடிக்கப்படும்போது நீ எமது நிறுவனத்துடன் ஒப்பந்தத்திலில்லை. எனவே உனது விஷயத்தில் நாம் செய்ய எதுவுமில்லை’ என்று கூறி அந்தப்பணிப்பாளர் தமது உரையாடலை முறித்துக் கொள்கிறார். தனக்கும் அவளுக்குமிடையில் அப்படி எந்தவிதமான பாலியல் உறவுமில்லை என்ற நாயகனில் பதில் கேட்கப்படாமலேயே உரையாடல் முற்றுப்பெறுகிறது

நாயகனின் நிலைமையை விளங்கிக் கொள்ளாமலேயே ‘நீ எங்கிருந்து பேசுகிறாய் என்பதைச் சொல்ல முடியுமா?’ என்று வினாவும் தொலைபேசிக் குரல்கள், ‘கொஞ்சம் பொறு. இன்னொருவரோடு உன்னைத் தொடர்புபடுத்தி விடுகிறேன்’ என்றுவிட்டு Hold on இல் விடும் குரல்கள், மற்றவர் தொடர்புக்கு வரும்வரையிலும் இடையிலே ஒலிபரப்பாகும் விளம்பரங்கள், விளக்கங்கள் என்று தொலைபேசியுலகம் இப்படத்தில் நன்றாகச் சித்தரிக்கப்பட்டுள்ளது. ஒவ்வொரு கட்டத்திலும் நாயகனுக்கு வரும் ஆத்திரம் பார்வையாளருக்கும் வருகிறது. அதுவும் தனது மனைவியுடன் பேசுவதற்கான நாயகனின் எத்தனிப்புக்கள் தோல்வியுறும்போது அப்பாத்திரமாகவே நாம் மாறிவிடுகிறோம். படத்தின் தொடக்கத்திலிருந்து முயன்று, படத்தின் இறுதியில்தான் நாயகன் தனது மனைவியோடு பேசும் வாய்ப்புக் கிடைக்கிறது.

இவ்வாறு கடத்தப்படுபவர்களை மீட்பதற்கென்றிருக்கும் ஓர் அணியின் அதிகாரியின் தொடர்பு நாயகனுக்குக் கிடைக்கிறது. அவருடன் நடக்கும் உரையாடல்கள் சிலவேளை நம்பிக்கையாகவும் சிலவேளை நம்பிக்கையீனமாகவும் நகர்கிறது. ஆனாலும் ஏதோவிதத்தில் அவ்வணி நாயகனைக் காப்பாற்றுமென்று நாயகனும் நாமும் நம்பிக்கொண்டிருப்போம்.

படம் தொடக்கத்திலிருந்து முடிவுவரை சீரான வகையில் பதட்டத்தை அதிகரித்துச் செல்கிறது. ஒருகட்டத்தில் பெட்டியினுள்ளே தோன்றும் பாம்பு அடிவயிற்றைக் கலங்க வைக்கிறது. நாயகன் தனது கால்களை மிகமிக மெதுவாகப் பின்னிழுக்கும் காட்சியில் பார்வையாளரான நாமும் எமது கால்களை மெதுவாகத் தூக்கிக் கொள்வோம். படத்தின் இடைக்கட்டத்தில், அருகில் நடக்கும் ஒரு குண்டுவெடிப்பினால் பெட்டி சேதமாகி மணல் கொட்டத் தொடங்குவதிலிருந்து படம் இன்னும் சூடுபிடிக்கிறது. இறுதி மூன்று நிமிடங்கள் நாம் நாற்காலியின் நுனிக்கே வந்து பதைபதைப்பாகக் காத்திருப்போம். அந்தப்பகுதி நாயகனுக்கும், அவனை மீட்கும் நடவடிக்கையிலிருக்கும் அதிகாரிக்குமிடையில் நடக்கும் உரையாடலாக அமைகிறது.

முக்கால்வாசிக்குமேல் மணலால் நிரம்பிவிட்ட பெட்டி மேலும் சேதமாகி அதிகளவு மணல் கொட்டப்படும் நிலையில், ‘உன்னைக் கண்டுபிடித்துவிட்டேன். மூன்று நிமிடத்துள் உன்னிடத்தை அடைந்துவிடுவேன், அந்த மூன்று நிமிடங்கள் மட்டும் தாக்குப்பிடித்துக் கொள்’ என்று அந்த அதிகாரி சொல்வதும், அதுவரை தாக்குப்பிடிக்க முடியுமா என்ற சந்தேகத்தோடு – ஆனால் நம்பிக்கையோடு நாமும் நாயகனும் ‘மூச்சைப்பிடித்துக் கொண்டு’ காத்திருக்கும்போது படத்திலொலிக்கும் பின்னணி இசை எமது இதயத்துடிப்பை எகிறச் செய்யும்.

படத்தின் ஒலி, ஒளி உட்பட அனைத்துமே கனகச்சிதமாகப் பொருந்துகின்றன. நிலத்தின் மேற்பரப்பு தொடர்புடைய ஒலிகள், சவப்பெட்டியினுள்ளிருக்கும் ஒருவனின் செவிவழியாகவே பார்வையாளருக்கும் தரப்படுகிறது. பார்வையாளர்களும் படம் முழுவதும் சவப்பெட்டிக்குள்ளேயே இருப்பதைப் போன்ற உணர்வை படம் தருகிறது.

இப்படியொரு படத்தை முயல்வதற்கு அசாத்தியத் துணிச்சல் தேவை. தயாரிப்பாளர், இயக்குநர், திரைக்கதையாசிரியர், குறிப்பாக நாயகனுக்கு அந்தப் பெருமை போய்ச்சேர வேண்டும். நாயகன் Ryan Reynolds துணிந்து வந்து இந்தப் பாத்திரத்தை ஏற்றுள்ளதோடு மிகத் திறமையாகப் பணியாற்றியிருக்கிறார். திரைப்படம் முழுவதும் இரத்தமும் வேர்வையும் நிறைந்த அவரது முகம் மட்டுமே நடிக்க வேண்டிய நிலையென்பது மிகமிகச் சவாலான விடயம். பயம், கோபம், வெறுப்பு, அழுகை, நம்பிக்கையீனம் என்று மகிழ்ச்சியைத் தவிர அனைத்து உணர்ச்சிகளையும் வெளிப்படுத்த வேண்டிய பாத்திரம். அந்தச் சவாலை வென்றுள்ளாரென்றே கூறவேண்டும். நிச்சயமாக பல விருதுகள் அவருக்குக் காத்திருக்கின்றன.

'படுத்துக்கொண்டே ஜெயிப்பேன்' என்று வாய்ச்சொல் வீரம் காட்டுவதொன்றும் கடினமில்லை. ஆனால் ஒரு சவப்பெட்டிக்குள் படுத்திருந்துகொண்டே ஒரு திரைப்படம் முழுவதையும் நகர்த்தி எம்மைக் கட்டிப்போட்டுள்ளார் படத்தின் நாயகன்.

இத்திரைப்படம் 3 மில்லியன் செலவில் தயாரிக்கப்பட்டுள்ளது. மட்டுப்படுத்தப்பட்ட அளவில் திரையிடப்பட்டுள்ளது. பொதுவாக நல்ல விமர்சனங்களைப் பெற்றுள்ளது. கணனி வரைகலை, மிகப்பெரும் பொருட்செலவில் சாகசக் காட்சிகள் என்று போய்க்கொண்டிருக்கும் திரைப்படக் கலையில், இப்படியும் சில முயற்சிகள் அவ்வப்போது நடக்கின்றன. இப்படியும் ஒரு suspense, thriller, horror, action வகைப்படமொன்றை தரலாமென்று நிரூபித்த படக்குழுவினருக்கு வாழ்த்து. இயக்குநர் சில குறும்படங்களை இயக்கியிருந்தாலும் இது இவருக்கு இரண்டாவது முழுநீளத் திரைப்படம்.

திரைப்படத்தில் நாயகன் காப்பாற்றப்பட்டானா? அவனைப் புதைத்தவர்கள் பிடிக்கப்பட்டார்களா? என்பதையறிய திரைப்படத்தைப் பாருங்கள். கட்டாயம் வித்தியாசமான அனுபவத்தைப் பெறலாம்

நன்றி:ஈழநேசன்

என்றும் அன்புடன்,

நெ. பார்த்திபன்

Buried Movie Review

புதுமணம்

2010-12-22T20:06:00.002+05:30

நிர்வாண விடியல்கள்
மல்லிகைப் பூ கட்டில்கள்
படுக்கையறை காலைக் காபி-கள்
குளியலறை ஸ்டிக்கர் பொட்டுக்கள்
மடித்து வைக்கப்பட்ட உடைகள்
அடுக்கி வைக்கப்பட்ட அலமாரிகள்
உணவை ஊட்டும் கரங்கள்
வழியனுப்பி வைக்கும் விழிகள்
வரவேற்கும் அணைப்புகள்
அரவணைப்பான விசாரிப்புகள்
அள்ளிக் கொடுக்கும் இரவுகள்
இப்படி பல புதிய நிகழ்வுகள்
புது திருமணத்தின் வரவுகள்

ஓர் வார்த்தைக் கவிஞன்

2010-12-21T20:40:00.004+05:30

என் அலுவலக லிப்டில்
பல நாட்களாக கிறுக்கப்பட்டுக் கிடந்த
"F**K YOUR MOM" இல்
முதல் வார்த்தையை அழித்து
"LOVE YOUR MOM" என்று
மாற்றியமைத்தவன்!!!

சில இடங்கள், சில மனிதர்கள், சில விஷயங்கள்

2010-12-16T17:21:00.005+05:30

பொதுவாகவே மிகவும் அதிகம் திரைப்படம் பார்க்கும் பழக்கம் உள்ளவன் நான்...சுமார் இரண்டாயிரம் படங்களுக்கும் குறையாமல் என் டிவிடி லைப்ரேரியில் இருக்கும் இப்போது, எல்லாம் ஆங்கில படங்கள் மட்டுமே மிக சில தமிழ் படங்களை தவிர...சென்ற வாரமும் வழக்கம் போல பர்மா பஜாரில் வழக்கமாக வாங்கும் கடையில் வாங்கிக்கொண்டிருந்த போது வந்த இரண்டு இளைஞர்கள் கடைக்காரரிடம் பேசியது....

இளை 1: தலைவர் படம் இருக்கா?
என்ன படம்?
இளை 1: விருதகிரி தான் பா
இல்லையே
இளை 1: என்னப்பா தலைவர் படம் இல்லன்னு சொல்றே...எந்திரன் ரோபோவை விட எங்க தலைவர் சூப்பர் ஸ்டண்ட் செய்திருக்காராம்பா (இதை சொல்லும் போது அவர் சிறிதும் சிரிக்கவில்லை என்பது தான் கிளாஸ்)
இளை 2: என்ன பேரை தான் கொஞ்சம் தெளிவா போஸ்டர்ல போடல...சட்டுன பார்த்தா வருதகரி(உச்சரிப்பு:வறுத்த கறி) மாறி இருக்கு
(என்னால் சிரிப்பை அடக்கவே முடியவில்லை)
இளை 1: சரி விடு மகிழ்ச்சி படம் இருக்கா?
இல்லையே
இளை 2: அட என்னப்பா எது கேட்டாலும் இல்லை சொல்ற...சரி அம்பேத்கார் இருக்கா?
இல்லை பா
இளை 1: மச்சி நிஜமாலே திருட்டு டிவிடி ஒழிச்சிடாங்க போல வாடா போலாம்...
-----------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------
இளைஞன் இசை வெளியீடு விழாவில் நம்ம முதல்வர் கலந்துக் கொண்டார் என்பது நம்ம எல்லாருக்கும் தெரியும்...ஆனால் விழாவில் இளைஞர்கள் மற்றும் வயதானவர்கள் அனைவரையும் ஒரு இளைஞ்சி தான் கவர்ந்தார்...வேற யார் நமீதா தான்...இந்த வயசில இந்த கொடுமை எல்லாம் பார்க்க வேண்டுமா இவருக்கு????

-----------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

ஒரு சின்ன கேள்வி நண்பர்களே...என்னுடைய போன பதிவிலே வீடியோவில் ஒரு ஆண்மகனை அவர் விருப்பம் இல்லாமல் ஒரு பெண்ணை மணமுடிக்க செய்துள்ளதை பார்க்கலாம்...அதில் நியாயம் இருக்கிறதா இல்லையா என்பதை பார்க்கும் முன்னே எனக்கு கேட்க தோன்றியது என்னவென்றால்...."இதே போல ஆண்களை விட்டு பிரிந்து செல்லும் பெண்களை இழுத்து வைத்து திருமணம் செய்துக் கொண்டால் யாருமே ஒண்ணும் கேக்க மாட்டாங்க தானே???"

http://www.parthichezhian.com/2010/12/blog-post_6880.html

-----------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------
துயில் வெளியீட்டு விழா

எஸ் ராமகிருஷ்ணன் அவர்களின் புதிய நாவலான துயில் வெளியீட்டு விழா புத்தாண்டு தினத்தின் மாலையில் (1.1.11 மாலை 5.30 மணி) நடைபெறுகிறது.உயிர்மை பதிப்பகம் ஏற்பாடு செய்துள்ள இந்த நிகழ்ச்சி சென்னை அண்ணாசாலையில் உள்ள தேவநேயப் பாவாணர் நூலக வளாகத்தில் நடைபெற உள்ளது. நாவலின் வெளியீட்டு விழா நான்கு பகுதிகளைக் கொண்டதாக வடிவமைக்கபட்டிருக்கிறது

முதல் பகுதி நாவலின் உள்ளடக்கம் மற்றும் அது எந்த விதமான நாவல் என்பதைப் பற்றிய செறிவான அறிமுக உரை, அதைத் தொடர்ந்து நாவல் வெளியீடு.

இரண்டாம் பகுதியாக துயில் நாவலை முன்வைத்து நாவல் எழுதுவதின் சவால் மற்றும் சூட்சுமங்கள் குறித்து எஸ் ரா விரிவான உரை நிகழ்த்த இருக்கிறார்

அதன் அடுத்த பகுதியாக துயில் குறித்து இரண்டு முக்கியச் சிறப்புரைகள் இடம் பெறுகின்றன

நான்காவது பகுதியாக துயில் நாவல் குறித்து ஒரு கலந்துரையாடல் அரங்கு நடைபெறுகிறது, அதில் ஐந்து முக்கியப் படைப்பாளிகள் கலந்து கொண்டு நாவல் குறித்த தங்களது எண்ணங்களைப் பகிர்ந்து கொள்வதோடு, சமகால நாவலின் போக்குகள். உலக அளவில் உருவாகி வரும் இலக்கிய மாற்றங்கள் குறித்து விரிவாகப் பேச இருக்கிறார்கள்

துயில் நாவல் 600 பக்கங்களுக்கும் அதிகமானது...

இந்த விழாவில் தமிழை நேசிப்பவர்கள் அனைவரும் கலந்துக்கொண்டு சிறப்பிக்க வேண்டும்...
என்றும் அன்புடன்,
நெ. பார்த்திபன்

திருமணங்கள் இப்படியும் நிச்சயிக்கப்படுகின்றன!!!

2010-12-15T22:45:00.000+05:30

சற்று பழைய செய்தி தான் ஆனால் எவ்வளவு பேர் பார்த்திருப்பீர்கள் என்று தெரியாத காரணத்தால் இங்கே பதிவிடுகிறேன்...

மிஷ்கின்: குழப்பங்களின் குவியல்

2010-12-15T07:35:00.002+05:30

அன்புள்ள நண்பர்களே,

இங்கே ஒரு இயக்குனரான மிஷ்கினை பற்றி நான் எதுவும் சொல்லப் போவதில்லை, சமீபத்தில் நடந்த சாருவின் புத்தக வெளியீடு விழாவில் மிஷ்கினின் அபத்த பேச்சை பற்றியே இங்கே பார்க்க போகிறோம்...விழாவில் கலந்துக் கொள்ளாதவர்களுக்கும் சேர்த்தே இதை எழுதுகிறேன்...

வழக்கம் போல இருட்டிய மாலைப் பொழுதிலும் டார்க் கூலர்ஸ் போட்டுக் கொண்டு விழா மேடையில் வந்து அமர்ந்தவர் ஆரம்பம் முதலே ரெஸ்ட்லஸ் ஆக காணப்பட்டார். அவரின் நடவடிக்கைகள் அப்படியே மன்சூர் அலி கானை பார்ப்பதை போன்ற பீல்'ஐ ஏற்ப்படுத்தியது - அதற்கும் அவர் விளக்கம் கொடுத்தார் "என்னால் எல்லாம் சிறிது நேரம் கூட சும்மா உட்கார்ந்து இருக்கா முடியாது அதான் மேலேயும் கீழேயும் பார்த்துக் கொண்டு இருந்தேன்" சே நாங்க ஒரு ஆயிரம் பேர் இங்கே அரங்கத்தில் சும்மா தான் இருக்கோம் போல என்று தோன்றியது...நான் என்னவோ இங்கே இல்லகிய கூட்டம் நடப்பதாய் அல்லவா நினைத்திருந்தேன்!!!

பேச மேடை ஏறியவுடன் அவர் தான் எதற்காக வந்தோம் என்பதை மறந்து விட்டு(சாருவின் தேகம் நாவலை பற்றி அவர் பேச வேண்டும்) ஏதோ அது நந்தலாலா பற்றிய விவாத மேடை என்று நினைத்துக் கொண்டு பேச ஆரம்பித்து விட்டார்..."அடப் பாவிங்களா இவ்வளவு பேர் இங்கே இருக்கீங்களே இதே கூட்டம் தியேடேர்ல இருந்தா எவ்வளவு நல்ல இருந்திருக்கும் என்ற நினைப்பு போல"

அவர் உதிர்த்த முதல் வார்த்தைகளே "சாரு நான் உங்க நாவலை முழுசா படிச்சிட்டேன் ஆனா இங்கே பேசனுமா அதை பத்தி??? நைட் சரக்கு அடிச்சிட்டே பேசலாமே" அடப் பாவமே அப்போ நாங்களெல்லாம் எங்கே வந்து அந்த விமர்சனத்தை கேக்கறது என்ற அனைவரும் நினைத்தோம்...

அடுத்து அவர் சொன்ன தத்துவம் "நான் இது வரை இரண்டு இயக்குனர்களிடம் வேலை செய்திருக்கிறேன் ஆனால் அவர்களிடம் நான் ஒன்றுமே கற்றுக் கொள்ளவில்லை, என்னிடம் வேலை செய்யும் உதவி இயக்குனர்களிடமும் சொல்வேன் என்னிடம் நீங்கள் ஒன்றுமே கற்றுக்கொள்ள முடியாது" மக்களே இதுக்கு என்ன அர்த்தம் என்று நீங்கள் தான் சொல்ல வேண்டும்...இப்படி பேசியவர் என்ன நினைத்தாரோ "இப்போது நான் சொல்லியதை கூட இங்கே யாராவது போய் அந்த இயக்குனர்களிடம் சொல்லலாம் சொல்லிக் கொள்ளுங்கள் எனக்கு அதைப் பற்றி கவலை இல்லை"

அடுத்து அவர் சொன்ன விஷயம் "நந்தலாலா IS NOT COPIED FROM KIKUJIRO BUT INSPIRED"
அதாவது தான் குருவாக மதிப்பது இரண்டே பேர் தான் என்றும், ஒருவர் தகேஷி கிடனோ மற்றும் ஒருவர் அகிரா குரசவோ எனவே அவர்களில் ஒருவரின் படத்தின்(கிகுஜிரோ) கதையில் இருந்து அவரை பெருமைப்படுத்தும் விதமாக நான்கு காட்சிகளை அப்படியே தன் நந்தலாலா படத்தில் வைத்ததாகவும் மற்றபடி இது தன் சகோதரனை பற்றிய பாதிப்பில் எடுத்ததாகவும் சொன்னார்...செவன் சாமுராய் படத்தை இது வரை இரண்டாயிரம் முறை பார்த்துள்ளதாகவும் இன்னும் இரண்டு லட்சம் முறை பார்க்க உள்ளதாகவும் கூடுதல் தகவல் தந்தார்...தான் நந்தலாலா படத்தை கிகுஜிரோ பாதிப்பில் தான் எடுத்தேன் என்பதை இரண்டு வருடங்களுக்கு முன்பே ஒரு தொலைகாட்சி பேட்டியில் சொல்லிவிட்டதாக ஒரு பிளாஷ்பேக் நியூஸ் கொடுத்தார்(அது என்ன தொலைகாட்சி என்று சொல்ல மறந்து விட்டார் போல)

அவர் பீல் செய்தது எல்லாம் படித்தவர்கள் ஏன் என் படத்தை காப்பி என்று சொல்கிறார்கள் என்று தான்...அய்யா பின்ன என்ன படிக்காதவனுக்கா கிகுஜிரோ தெரியும்? மேலும் பேசும் போது "இங்கே உள்ள நீங்கள் எல்லாம் தினமும் காலையோ அல்லது மாலையோ ஒரு சில மணி நேரங்கள் படிக்க ஒதுக்க முடியும் ஆனால் எனக்கு எல்லாம் அப்படி இல்லை எனக்கு படிக்க கூட நேரம் இல்லை அவ்வளவு வேலை இருக்கிறது" இதுக்கும் நண்பர்களே நீங்கள் தான் விளக்கம் சொல்ல வேண்டும். மேலும் ஒரு விஷயம் கூட சொன்னார் "தன்னிடம் இன்னும் பதினெட்டு இருபத்து வருஷம் படிப்பதற்கான புத்தகங்கள் இருப்பதாகவும் லேண்ட்மார்க்கில் உள்ள பாதி புத்தகங்கள் தன்னிடம் இருப்பதாகவும்"...ஆனால் சாருவின் ஒரு புத்தகத்தை கூட படித்ததில்லை என்றும் எதுக்கு சாரு உங்களை படிக்கணும் என்று ஒரு அதி மேதாவி கேள்வி ஒன்றையும் கேட்டார்...சாரு அதற்க்கு ஒரு நச் பதிலை விழா நன்றி உரையில் சொன்னார்..."என்னைப் பலரும் கேட்பார்கள் என்ன சாரு நீங்கள் தான் அந்த கதைகளை எல்லாம் எழுதுகிறீர்களா இல்லை வேற யாரவது கோஸ்ட் ரைட்டர் எழுதுகிறாரா என்று, காரணம் நான் எழுதும் போது வேறு மனநிலைக்கு மாறிவிடுவேன். சாருவின் அடையாளமே இந்த எழுத்து தான்...நீங்கள் என்னை தெரிந்துக்கொள்ள வேண்டும் என்றால் என்னை படித்திருக்க வேண்டும் இல்லையேல் நான் ஒரு சாதாரண மனிதன் அவ்வளவே" என்றார்...

விழாவின் ஆரம்பத்தில், தான் இப்போது தான் பதினைந்து நாட்கள் நியூசிலாந்தில் இருந்து விட்டு திரும்பியதாக தெரிவித்தார்...ஆனால் பின்னர் பேசும் போது இது அகிரா குரசவோ நூறாவது ஆண்டு ஆனால் எனக்கு போக காசில்லாததால் அடுத்த வருடம் போக முடிவு செய்திருக்கிறேன் என்று சொன்னார்...கூடுதல் தகவலாக தன் ஜட்டி முதற்கொண்டு விற்று ரிலீஸ் செய்த நந்தலாலா பிளாப் ஆகி விட்டது என்றார்...

நண்பர்களுக்கு மிஷ்கின் கொடுக்கும் மரியாதை இவ்விழாவில் வெட்ட வெளிச்சம் ஆகியது..."சாருவை பார்க்க அழைத்தால் அவரின் முதல் கேள்வியே "ரெமி மார்டின் இருக்கா சொல்லு நான் வரேன்" என்று டைரக்ட் ஆக இருக்கும்" என்று அவர் நட்பை அழகாக வெளிச்சம் போட்டு காட்டிய தருணம் சே இதுவல்லவோ நட்பு என்று அனைவரையும் திகைக்க வைத்தது...

ஒரு உபரித் தகவலும் அவர் சொன்னார் அதாவது அவரின் சித்திரம் பேசுதடி படத்தை பாதி எடுத்தவுடன் தான் அவர் உணர்ந்தாராம் அது "பியுட்டி அண்ட் தி பீஸ்ட்" கதையின் தழுவல் என்பதை...அதை ஏன் யாருமே ஒன்றும் கேட்க வில்லை என்றும் கேட்டார்...

இப்படி விழா முழுக்க தன் சுய புராணமே பாடிக்கொண்டிருந்த அவர் சாருவின் புத்தகத்தை பற்றி சொல்லியது "சரோஜா தேவி புத்தகம்" "இந்த நாவலை வீட்டில் வைக்க முடியாது" "கணவனுக்கு தெரியாமல் மனைவியும், மனைவிக்கு தெரியாமல் கணவனும் படிக்க வேண்டும்".....அட அட அட இதுவல்லவோ இலக்கிய விமர்சனம்!!! இதற்க்கு தக்க பதிலை எஸ் ராவும், சாருவும் அளித்தனர்..இது செக்ஸ்சை பற்றியது அல்ல வலியை பற்றியது என்றும், வதைத்தலுக்கும் வதைக்கபடுதலுக்கும் இடைப்பட்ட வரலாற்றைப் பற்றியது என்றும் சொன்னார்கள்

தான் மட்டும் தான் அறிவு ஜீவி மற்றவர்கள் அனைவரும் முட்டாள்கள், வேலை இல்லாதவர்கள் போன்ற எண்ணமே அவர் வார்த்தைகளில் வெளிப்பட்டது...இன்னும் நிறைய பேசினார்...அவரின் பேச்சை கேட்க கேட்க எனக்கு தோன்றியதெல்லாம் பாஸ்கர் மணி கேரக்டரில் நடித்ததின்  தாக்கம் இவரை விட்டு இன்னும் விலகவில்லையோ என்று...

என்றும் அன்புடன்,
நெ. பார்த்திபன்

நண்பனின் துரோகம் – Charu's comment on Myshkin Speech

2010-12-14T14:12:00.001+05:30

December 14th, 2010

அன்புள்ள சாரு,

மிகவும் அருமையான விழா…கலக்கிட்டீங்க சாரு!!! நீங்கள் தான் எழுத்துலகத்தின் எங்கள் சூப்பர் ஸ்டார்!!!

கண்டிப்பாக 600 பேருக்கு மேல் வந்திருப்பார்கள் என்பது என் தோராய கணக்கு…விழாவில் வழக்கம் போல எஸ் ரா அருமையாக(குறிப்பாக சொல்ல வேண்டும் என்றால் தங்கள் நாவலுக்கு சம்பந்தத்தோடு) பேசி கலக்கினாலும் இந்த முறை உங்கள் நன்றிஉரை எல்லாவற்றையும் விட டாப் கிளாஸ்…மிஷ்கின் என்ன தான் உங்கள் நண்பர் என்றாலும் விழா நாயகன் உங்களை தவிர்த்த அவரின் பேச்சை பலரும் ரசிக்கவில்லை(கடைசியில் பேசிய விஷயத்தை தவிர) ஆனாலும் ஒரு படைப்பாளியாக அவரின் துன்பத்தை என்னைப் போன்ற சிலர் புரிந்துக்கொண்டார்கள்…but still its not the right place to express it(sorry if i am wrong telling this)

கனிமொழியும், தமிழச்சியும் நன்றாக பேசினார்கள்…குறிப்பாக கனிமொழியும் நீங்களும் ஒன்றாக அமர்திருந்து மாற்றி மாற்றி கிசுகிசுத்துக் கொண்டிருந்ததை பலரும் பார்த்துக் கொண்டிருந்தனர்(கேமரா மேன் கூட அதை Closeup ஷாட் எடுத்தார்) உங்களின் நட்பை கண்டு நான் வியந்தேன்… ரவிக்குமார் ஏதோ உடம்பு சரி இல்லாதது போல் தோன்றினார்(பேச்சும் கொஞ்சம் டல் தான்)…மதனின் வார்த்தைகள் அவரின் ஏக்கத்தை நன்றாக வெளிப்படுத்தியது(இப்போ கூட அவர் கமல் ரஜினியின் பெயரை சொல்லாமல் தவிர்க்கிறார் ஆனால் நீங்கள் எதை பற்றியும் கவலை படாமல் மனதில் தோன்றியதை பேசியும் எழுதியும் வருவதை நினைக்கும் போதும் மிகவும் பெருமை அடைகிறோம் உங்கள் வாசகனாய் இருப்பதை நினைத்து)

மனுஷ்ய புத்ரனும், நல்லி குப்புசாமி அவர்களும், நடராசன் அவர்களும் short and sweet ஆக பேசினர்…குஷ்பூ ஏன் வரவில்லை??? ஒரு வகையில் அது நல்லது தான்

மொத்தத்தில் விழா அருமையாக இருந்தது…விழாவின் ஆரம்பத்தில் உங்களின் ஏழு புத்தகங்களை வாங்கும் போது விசாரித்தேன் எவ்வளவு விற்றிருக்கிறது என்று…அப்போதே இருபது என்றார்கள்…நூறு ஆக வேண்டும் என்று வேண்டிக்கொண்டே சென்றேன்…இன்னும்…

என்றும் அன்புடன்,

நெ. பார்த்திபன்

குறிப்பு: சமோசாவும் காபியும் மிகவும் அருமை…உங்கள் உள்ளத்தை போல…

அன்புள்ள பார்த்திபன்,

நாம் மிக நெருங்கிப் பழகிய ஒரு நண்பரை பத்து ஆண்டுகளுக்குப் பிறகு பார்த்தால் எப்படி சந்தோஷமாகவும் குதூகலமாகவும் இருக்கும். அதுதான் கனிமொழியும் நானும் அப்படிப் பேசிக் கொண்டிருந்தோம். அரசியலை மறந்து விட்டு. சென்ற வாரம் விகடனில்தான் ஸ்பெக்ட்ரம் பற்றிக் கடுமையாக எழுதியிருந்தேன். ஆனால் அதெல்லாம் அந்த நேரத்தில் ஞாபகம் வரவில்லை. தன் வாழ்நாளில் அவர் அதிகம் சண்டை போட்டதும் அதிகம் கொண்டாடியதும் என்னோடுதான் என்று அவர் நேற்று பேச்சில் குறிப்பிட்டது உண்மைதான்.

மிஷ்கினின் பேச்சு. நண்பனின் துரோகம் என்பதற்கு மேல் அதைப் பற்றி சொல்ல எதுவுமில்லை. உதாரணமாக, நந்தலாலா பற்றி கலைஞர் டி.வி.யில் ஒரு கலந்துரையாடல் நடந்தது. அதற்காக நான் அழைக்கப்பட்டேன். யார் யார் கலந்து கொள்கிறார்கள் என்று கூட நான் கேட்கவில்லை. காரணங்கள் இரண்டு: மிஷ்கின் என் நண்பன்; நந்தலாலா எனக்கு மிகவும் பிடித்திருந்தது. ஆனால் அங்கே போய் பார்த்தால் என்னோடு பேச சச்சிதானந்தம் என்பவர் இருந்தார். அவர் மௌனி புத்தகத்தைப் பதிப்பித்தவர் என்பதைத் தவிர அவருடைய இலக்கிய செயல்பாடு என்ன? ஒன்றுமே இல்லை. அப்படிப் பார்த்தால், மௌனி அடிக்கடி அவருடைய அக்ரஹாரத்துக்கு வெளியே போய் பூண்டு சட்னியுடன் இட்லி சாப்பிடுவார். பிறகு பூண்டு நாற்றம் தெரியாமல் இருக்க வெற்றிலைப் பாக்கு போட்டுக் கொண்டுதான் வீடு திரும்புவார். அவருக்கு பூண்டு சட்னியோடு இட்லி கொடுத்த இட்லி கடைக்காரரையும் கொண்டு வந்து நந்தலாலா கலந்துரையாடலில் உட்கார வைக்கலாமா? சித்ரா என்ற காம்பியர் வேறு. அவரோ எங்கள் யாரையும் பேச விடாமல் அவரே நீதிபதியைப் போல் அளந்து கொண்டிருந்தார். என் அன்புக்குரிய நண்பர் பவா செல்லத்துரையும் நந்தலாலா பற்றி பொளந்து கட்டினார். பவா எப்போது சினிமா விமர்சகர் ஆனார்; உலக சினிமா பற்றி அவருக்கு என்ன தெரியும் என்றெல்லாம் மிரண்டு போய் நான் வாயே திறக்கவில்லை. அங்கே அந்த கலந்துரையாடலில் பவா அமர்ந்திருந்ததற்கு அவர் மிஷ்கினின் நண்பர் என்ற காரணத்தைத் தவிர வேறு எந்தக் காரணமும் தெரியவில்லை. அதோடு கூட அங்கே இருந்த மேஜையின் மீது பவா பதிப்பித்த பாலச்சந்திரன் சுள்ளிக்காடு எழுதிய ஒரு குப்பைப் புத்தகத்தை விளம்பரத்துக்காக வைத்திருந்தார் பவா. மனுஷ்ய புத்திரனும் ஒரு பதிப்பாளர்தான். 200 புத்தகங்களைப் பதிப்பித்திருப்பார். அவருடைய புத்தகம் அங்கே இருந்ததா? பிரபஞ்சன் ஒரு சீனியர் எழுத்தாளர். 100 புத்தகங்களை எழுதியிருப்பார். அவர் புத்தகம் அங்கே இருந்ததா? என்னுடைய புகழ்பெற்ற நாவலான ஸீரோ டிகிரிதான் அங்கே இருந்ததா? நாங்கள் எல்லாம் அப்படி எங்களுடைய சுய விளம்பரத்தில் ஈடுபடவில்லையே? அதிலும் அந்த சுள்ளிக்காடின் புத்தகம் ஒரு குப்பை. அதைப் பற்றி நான் 20 பக்க கட்டுரை எழுதி அந்த நூலை டிஸ்மிஸ் செய்திருக்கிறேன். ஒரு க்ளாஸிக் என்று சொல்லத்தக்க நந்தலாலா பற்றிப் பேசும் போது மேஜையில் ஒரு பட்டுக்கோட்டை பிரபாகரின் புத்தகத்தை வைப்பது எந்த விதத்தில் நியாயம்?

போகட்டும், நான் சொல்ல வந்தது அது அல்ல. அந்த நந்தலாலா கலந்துரையாடலில் நானும் அதில் கலந்து கொண்ட மற்றவர்களும் நந்தலாலா பற்றித்தானே பேசினோம்? எனக்குக் கொடுக்கப்பட்ட 5 நிமிடத்தில் நான் என்ன ஸீரோ டிகிரியைப் பற்றியா பேசினேன்? அப்படிப் பேசியிருந்தால் மிஷ்கினுக்குக் கொலைவெறி வந்திருக்காதா? அப்படி இருக்கும் போது ஒரு புத்தக வெளியீட்டு விழாவில் வந்து நந்தலாலா பற்றி 20 நிமிடம் பேசி விட்டு அமர்ந்தால் என்ன அர்த்தம்? காலையிலிருந்து எனக்கு ஒரு 50 போன் வந்து விட்டது. எல்லோரும் மிஷ்கினின் செயலுக்காக மிகுந்த கோபத்துடன் பேசினார்கள். எனக்கே இது பற்றி கடும் கோபம்தான் என்பதால் என்ன பதில் சொல்வது என்று தெரியவில்லை. அந்த 20 நிமிடமும் அவர் தேகம் நாவலைத் திட்டியிருக்கலாம். திட்டியிருந்தால் நான் வருத்தப்பட்டிருக்க மாட்டேன். என் நாவல் அத்தனை பேருக்கும் பிடிக்க வேண்டும் என்று எந்தக் கட்டாயமும் கிடையாது. ஆனால் அவர் பேசிய 20 நிமிடமும் நந்தலாலாவை எப்படி எடுத்தேன் என்றே பேசினார். அது என்ன நந்தலாலா பற்றிய கூட்டமா? நாவலைப் பற்றி அவர் கூறிய ஒரே ஒரு வரி: சரோஜாதேவி புத்தகம் மாதிரி இருந்தது. சரி, சென்ற வாரம் நான் அவரைச் சந்தித்த போது ஒரு ஆஸ்திரேலிய லெஸ்பியன் கவிஞர் தன் CUNT பற்றியும் தன்னுடைய தோழியின் கண்ட் பற்றியும் அவர்கள் இருவரும் புணரும் போது அடைந்த ஆனந்தம் பற்றியும் பச்சை பச்சையான – மொழிபெயர்த்தால் கூதி, புண்டை என்றுதான் வரும் - எழுதியுள்ள காமக் கவிதைகளைக் கொடுத்து என்னையும் மனுஷ்ய புத்திரனையும் படித்துப் பார்க்கச் சொன்னார். நிச்சயமாக அவை மிக நல்ல கவிதைகள் என்றும், நீங்கள் என்னையும் மனுஷ்ய புத்திரனையும் படிக்காமல் இப்ப்டி ஆங்கிலத்தில் மட்டுமே படிப்பதில் எனக்கு உடன்பாடு இல்லை என்றும் சொல்லி விட்டு வந்தேன். இப்போது மிஷ்கினுக்கு என் நாவல் சரோஜாதேவியை ஞாபகப்படுத்துகிறது. அவருக்கு அந்த ஆஸ்திரேலிய லெஸ்பியன் கவி ஞாபகம் வரவில்லை. ஏன்? அது பற்றி சிறிது ஆராய்வோம்.

14.12.2010.

1.01 p.m.

(திரும்பவும் சொல்கிறேன்; என் நாவலை அவர் எவ்வளவு வேண்டுமானாலும் திட்டுவதற்கு அவருக்கு உரிமை இருக்கிறது. ஆனால் அவர் தேகம் வெளியீட்டு விழாவில் வந்து அவர் பேசிய 20 நிமிடங்கள் முழுமையும் நந்தலாலா பற்றியே பேசி என்னையும்

http://charuonline.com/blog/?p=1412

தமிழுக்கு தோள் கொடுப்போம் - Charu's new novel release function

2010-12-04T10:34:00.002+05:30

அன்புள்ள நண்பர்களே,

மிக மிக மிக நீண்ட இடைவெளிக்கு பிறகு இன்று தான் எழுதுகிறேன்...புதுமண வாழ்க்கை மற்றும் வேலை பளு இரண்டும் சேர்ந்து என்னை எழுதவே சிந்திக்க விடவில்லை.சரி அதைப் பற்றி யாருக்கும் எந்த பாதிப்பில்லை என்பதால் விடுவோம். ஆனால் தங்கள் எழுத்தின் மூலம் பலரையும் பல விதத்தில் பாதித்துக் கொண்டிருக்கும் நம் தமிழ் எழுத்தாளர்களை மதிக்காத இந்த சமூகத்தின் அவல நிலையை தெரிவிக்கவே இந்த பதிவு...குறிப்பாக இப்போது நான் எழுதுவதன் காரணமே டிசம்பர் 13 தான்.

தமிழ் நாட்டில், தமிழர்களுக்காக, தமிழனால், தமிழில் எழுதி வெளியிடப்படும் புத்தகத்திற்கு நாம் கொடுக்கப் போகும் மரியாதை என்ன??? என்பதே இன்றைய மில்லியன் டாலர் கேள்வி...

புடவையை தாழ கட்டலாமா? என்பதற்கு சாரு தெரிவித்திருந்த பதில் எப்படி எல்லா பெண்களாலும் நன்றாக உணர்ந்துக் கொள்ள முடிந்திருக்குமோ அதைப் போலவே சாருவாலும் உணர முடியும்...என்ன சிறு வித்யாசம் அங்கே கருவை வயிற்றில் சுமப்பர் இங்கே அவர் தன் இதையத்தில் சுமப்பார்!!!

சுமந்தக் குழந்தையை இறக்கி வைக்கும் தாய்க்கு ஒரு கணம் மிகவும் மகிழ்ச்சியாய் இருக்கும் அதை காணும் போது ஆனால் அம்மகிழ்ச்சி மறுகணமே மறைந்து விடும் தன் பிரசவத்தில் தான் தனிமரமாய் இருப்பதை காணும் போது...அவ்வலி தான் நாம் இது வரை நம் தமிழ் எழுத்தாளர்களுக்கு கொடுத்து வருகிறோம்...

கடந்த மூன்று மாதமாக சாரு எழுதி வரும் கீழ் உள்ள பதிவுகளை படிக்கும் போதெல்லாம் எனக்கு அவ்வளவு கோபமும், ஆற்றாமையும், அழுகையும் வரும்...சே! எவ்வளவு கேவலமாக நாம் எல்லாம் நடந்துக் கொள்கிறோம் என்று!!! ஆம் இங்கே அவமான பட வேண்டியது வாசகர்களாகிய நாம் அன்றி அவரில்லை...

ஐந்தாவது நாவல் - http://charuonline.com/blog/?p=985

ஓர் நற்செய்தி - http://charuonline.com/blog/?p=1035

முன்னுரை - http://charuonline.com/blog/?p=1134

டிசம்பர் 13 - http://charuonline.com/blog/?p=1323

காமராஜர் அரங்கம் - http://charuonline.com/blog/?p=1288

டிசம்பர் 13 - http://charuonline.com/blog/?p=1351

உற்ற நண்பர்களை நாம் நம் வீடு விழாக்களுக்கு அழைக்கும் போது அவர்கள் என்ன சொல்வார்கள்? அல்லது என்ன சொல்லும் போது நமக்கு மனம் மகிழ்ச்சி அடையும்?

"நமக்குள்ள எதுக்கு இந்த பார்மாலிட்டி எல்லாம்? பத்திரிக்கை எல்லாம் எல்லாம் தந்தா தான் வருவேனா? சும்மா ஒரு கால் இல்லை மெசேஜ் பண்ணாலே போதும் டா"

இங்கே தான் உண்மையான அன்பும் பாசமும் இருக்கிறது...அந்த அன்பும் பாசமும் குறைந்த பட்ச அளவேனும் நம்மிடம் இருக்கிறதா என்பது இந்த டிசம்பர் 13 தெரிந்துவிடும்...

சாருவிற்கு சிறு அன்பு வேண்டுகோள் நான் இங்கே ஒரு ரெஜிஸ்டர் வைக்க போகிறேன் அதை தாங்கள் அனுமதிக்க வேண்டும்...என்ன ரெஜிஸ்டர் அது இது என்று நினைப்பவர்களுக்கு....அட இது ஒன்னும் இல்லைங்க சமூகத்தை கெடுக்கும் பல திரைப்படங்களுக்கு நாம் அடித்து பிடித்து கொண்டு ரெஜிஸ்டர் செய்வதில்லை??? அதை போலவே தான்...

"இங்கே பலரும் பால் குடத்தில் தண்ணீர் ஊற்றுபவர்கள் என்பதால் தான் இந்த ஐடியா"

நம் நேரம் போகவில்லை என்பதற்காக படிக்க எழுதுபவர்கள் இல்லை எழுத்தாளர்கள் என்பதை உணர்த்த வேண்டிய தருணம் இது...சாரு சொன்னதை போல "we are not your intellectual !@#$%"

வேற எந்த எழுத்தாளனும்(சாருவையும் சேர்த்தே) சொல்லமுடியாத நிலைக்கு நாம் எல்லாம் உயர வேண்டும்...அதற்கான தருணமே "டிசம்பர் 13"

ஒரு திரைப்படத்தை பார்த்தவுடன் யாரும் கேட்காமலேயே அதைப் பற்றி நம்மை சார்ந்தவர்களிடம் விவாதமும் விமர்சனமும் செய்யும் நாம் ஒரு புத்தகத்தையோ ஒரு எழுத்தாளரையோ படிக்கும் போது ஏன் அப்படி எல்லோரிடமும் விவாதிப்பதில்லை? நாம் சொல்லும் ஒரே காரணம் அவர்களுக்கு அதெல்லாம் புரியாது...நான் பெற்ற இன்பம் பெருக இவ்வையகம் என்று சொன்ன தமிழர் பரம்பரையில் வந்த நாம் அதை சொல்லலாமா???

சாருவிற்கு சென்னையில் குறைந்த பட்சம் ஒரு 400-500 வாசகர்கள் மற்றும் நண்பர்களாவது இருப்பர்...ஒவ்வொருவரும் தங்கள் நண்பர்கள், உறவினர்கள் என்று நான்கு ஐந்து பேரை வரழைத்தாலே 2000 பேர் மேல் ஆகிறது...இதன் மூலம் நாம் செய்யும் நல்ல காரியம் என்னவென்றால் நம் மூலம் பலரை நாம் வாசகர்கள் ஆகுகிறோம்...சாருவின் எழுத்தை எப்படி என் குடும்பத்தினரை வைத்து படிக்க முடியும் என்று சிலர் கேட்பார் அதை விட கேவலம் எதுவும் இல்லை...ஒரு சிறு உதாரணம் தாய்லாந்த் போன போது அங்குள்ள அல்கசர் காபரே அழைத்து செல்லபட்ட போது எங்களுடன் வந்த குடும்பத்தலைவர் ஒருவர்(மனைவி மற்றும் மகளுடன் வந்திருந்தார்) "இந்த காபரே எப்படி இருக்கும் பொம்பலயாளுவங்கலாம் கூட வராங்களே" என்றார்...கைடு சூப்பர் பதில் சொன்னார் "நீங்க யாரெல்லாம் நம்ம லேட்டஸ்ட் தமிழ் மற்றும் ஹிந்தி படங்களை குடும்பத்துடன் அமர்ந்து பார்பீர்களோ அவங்களுக்கு ஒரு ப்ராப்ளமும் இல்லை"

சரி விஷயத்திற்கு வருவோம்

அந்த 400 -500 பேர் யார் எனபதே அந்த கேள்வி...

நான் அதில் என்னை முதல் ஆளாக சேர்க்கிறேன்...இங்கே இந்த வருகைப் பதிவில் பின்னூடமிடப்படும் அந்த வாசக நண்பர்களின் பெயருடன் அவர்களின் மொபைல் எண்ணையும்(எண்ணை பதிவில் வெளியிட விரும்பாதவர்கள் குறிப்பிட்டு அனுப்பினால் மறைக்கப்படும்) ஊரையும் அனுப்பி வைக்குமாறு அன்புடன் வேண்டிக்கொள்கிறேன்...

நான் 4 -5 வாசகர்களுடன் கலந்துக்கொள்வேன்

1. நெ. பார்த்திபன் - 9840103242 - சென்னை

....................................................

என்றும் அன்புடன்,

நெ.பார்த்திபன்

Charu Nivedita's interview in Economic Times

2010-11-18T10:35:00.001+05:30

‘My novel was treated like a song of freedom’

Auto-fiction has arrived in India. The first Indian author to declare affiliation to the genre, which is causing a stir in French literature for its evocative narration combining autobiography and fiction is Charunivedita, who created a storm in Tamil literature a decade ago with his pathbreaking novel Zero Degree

Faizal Khan

    WHEN a publisher of cheap detective novels in Tamil asked Charunivedita if he agreed with him for a cover price of ten rupees for his new novel, the writer didn't flinch. “Please go ahead and print it,” he concurred. The result was a book in newsprint that had a print run of 50,000 copies. “It was bad printing,” says Nivedita, who had sold his wife’s mangalsutra to publish the same novel on his own two years earlier, but without much success. The cheap edition of Zero Degree came as a blessing in disguise. Not only did it help Charu achieve a huge readership among the masses, it led to better-published translations, first in Malayalam, and now in English.
    At about the same time California-born Rakesh Khanna was having his evening tea at a roadside tea stall in Chennai when he saw an advertisement of a ten-rupee novel in a local magazine. “I got curious and first found the book and later its author,” says Khanna, who runs the Blaft Publications in Chennai. In 2008, Khanna published the first translation of Zero Degree in English.
    On the opening day of the Hay literary festival in Thiruvananthapuram, Kerala, last week, Charunivedita was a huge draw, fielding questions from the audience about the style of his writing. Khanna and his co-translator Pritham K Chakravarthy read out passages from the novel, which is today considered a pathbreaking work in Tamil literature.
    “I consider my novel as auto-fiction,” Nivedita, who was born K Arivazhagan, told his audience at the Hay festival. “It is autobiography and fiction. I understand there is an auto-fiction movement in France,” he added. The novel’s transgressive narrative on sex, violence and low life, which broke the narrative structure in Tamil literature, came under fire from critics, who called it “pornography”. Many other critics, however, have since called the novel a milestone in Tamil literature.
    “My novel was like a guerrilla attack on the society,” Charus says, who is angry with the Dravidian politics and Brahminical indifference to Tamil culture. ‘Both have raped the Tamil language, which has shrunk and become superfluous,” he fumes. “The member of Brahmin families talk Tamil only to vegetable vendors and their maids,” says Nivedita. “The Dravidians consider Tamil Nadu chief minister M Karunanidhi as an ‘artist’. What is his claim to be an artist?”
    Zero Degree is replete with phone sex, numerology, torture scenes and conversations in slum dwellings. “I wanted to free the chains imposed by the intelligentsia and the socalled culturewallahs from the Tamil language,” explains Charunivedita, who published an internet novel in 2005 titled Kaamarooba Kadhagal, which deals with internet addiction and cybersex. Raasaleela, his newest novel, is based upon political oppression. “Being a writer in Tamil Nadu is like being a musician in the
Taliban,” says Nivedita. “The powerful and influential sections of Tamil society can’t distinguish between eroticism and pornography or sexuality and vulgarity,” says the author.
    “My first novel was treated like a song of freedom by fellow writers in Tamil, which has a long tradition of understanding different literary traditions through translations from World Literature.”
    Charunivedita’s childhood in Hindu-dominated Nagore, Tamil Nadu, which boasts of a Sufi tradition and its closeness to Karaikal, Pondicherry, which in turn has a strong Western classical music tradition, may have influenced his outlook towards the society.
    “There was certainly an impact. I was growing up in a place full of cultural contradictions,” he says. The contradictions in his life continue even today. Charunivedita, who worked in the Delhi Administration issuing rations cards to its residents, writes in Malayalam journals more than in his own language.
    Malayalam writer Paul Zacharia says in his foreword to the Malayalam translation of Zero Degree that the novel is “like an open experimental laboratory”.
    “Amidst the smoke, noxious vapours, and beautiful imagery, I experienced a wondrous journey.”
    Charunivedita’s own journey has only just begun.

Thanks: Economic Times